ESBC Menhir H1

Stand NMS-2A

# Team Punten Gespeeld Saldo
1 ESBC Menhir Mannen Senioren 1 36 20 1263 - 966
2 BV Leeuwarden(xx) Mannen Senioren 3 30 20 1242 - 1038
3 Exercitia '73 Mannen Senioren 2 26 20 1242 - 1126
4 Dyna '75 Mannen Senioren 1 24 20 1259 - 1269
5 BV Groningen Mannen Senioren 3 20 20 1138 - 1133
6 Scylla Mannen Senioren 2 20 20 1269 - 1124
7 BV Oaters Joure Mannen Senioren 1 20 20 1177 - 1044
8 De Groene Uilen Mannen Senioren 5 20 20 1131 - 1191
9 HBV Falcons(x) Mannen Senioren 1 10 20 1133 - 1348
10 Celeritas-Donar(x) Mannen Senioren 3 10 20 1066 - 1357
11 BV Penta Mannen Senioren 1 4 20 998 - 1322
12 GSBV Moestasj(xxxTR) Mannen Senioren 2 0 0 0 - 0
K = Kampioen
D = Degradatie
TR = Terug getrokken
BM = Buiten mededinging
VR = Verlies van rechten
X = aantal keren niet opgekomen (3x = TR)
* = aantal keren niet op komen dagen met 2 punten in mindering

Wedstrijdoverzicht en uitslagen

Datum Tijd Wedstrijd Uitslag
15-09-2017 20:45 ESBC Menhir Mannen Senioren 1 - De Groene Uilen Mannen Senioren 5 71 - 31
23-09-2017 20:00 BV Penta Mannen Senioren 1 - ESBC Menhir Mannen Senioren 1 50 - 68
06-10-2017 20:45 ESBC Menhir Mannen Senioren 1 - BV Leeuwarden(xx) Mannen Senioren 3 51 - 43
13-10-2017 20:45 ESBC Menhir Mannen Senioren 1 - Scylla Mannen Senioren 2 66 - 62
28-10-2017 21:00 BV Groningen Mannen Senioren 3 - ESBC Menhir Mannen Senioren 1 54 - 60
03-11-2017 20:45 ESBC Menhir Mannen Senioren 1 - GSBV Moestasj(xxxTR) Mannen Senioren 2 68 - 43
10-11-2017 21:00 HBV Falcons(x) Mannen Senioren 1 - ESBC Menhir Mannen Senioren 1 54 - 59
08-12-2017 20:45 ESBC Menhir Mannen Senioren 1 - Dyna '75 Mannen Senioren 1 53 - 46
13-01-2018 12:15 De Groene Uilen Mannen Senioren 5 - ESBC Menhir Mannen Senioren 1 60 - 66
19-01-2018 20:45 ESBC Menhir Mannen Senioren 1 - BV Penta Mannen Senioren 1 86 - 39
27-01-2018 18:30 Celeritas-Donar(x) Mannen Senioren 3 - ESBC Menhir Mannen Senioren 1 43 - 73
03-02-2018 11:45 BV Leeuwarden(xx) Mannen Senioren 3 - ESBC Menhir Mannen Senioren 1 62 - 66
10-02-2018 16:00 Exercitia '73 Mannen Senioren 2 - ESBC Menhir Mannen Senioren 1 62 - 48
16-02-2018 20:45 ESBC Menhir Mannen Senioren 1 - BV Groningen Mannen Senioren 3 58 - 45
02-03-2018 20:45 ESBC Menhir Mannen Senioren 1 - Celeritas-Donar(x) Mannen Senioren 3 75 - 44
10-03-2018 14:00 GSBV Moestasj(xxxTR) Mannen Senioren 2 - ESBC Menhir Mannen Senioren 1 56 - 92
16-03-2018 20:45 ESBC Menhir Mannen Senioren 1 - HBV Falcons(x) Mannen Senioren 1 82 - 40
24-03-2018 18:45 Scylla Mannen Senioren 2 - ESBC Menhir Mannen Senioren 1 43 - 67
31-03-2018 19:30 BV Oaters Joure Mannen Senioren 1 - ESBC Menhir Mannen Senioren 1 58 - 65
06-04-2018 20:45 ESBC Menhir Mannen Senioren 1 - Exercitia '73 Mannen Senioren 2 83 - 71
14-04-2018 16:00 Dyna '75 Mannen Senioren 1 - ESBC Menhir Mannen Senioren 1 59 - 46
20-04-2018 20:45 ESBC Menhir Mannen Senioren 1 - BV Oaters Joure Mannen Senioren 1 20 - 0
Spelers:
Jan Weerts, Sybo van den Bijl, Johannes Dijkstra, Arnold van der Meulen, Ali Carti, Henk Postma, Jeroen Zantingh, Chas Hall

Wedstrijdverslagen

Deel 21: Ja, deze telt niet, hoor!
Dyna’75 - Menhir: 59-46

Er staat nog een potje in Heerenveen op het programma. Wat zullen we doen? Gaan we erheen om te spelen? En dan lekker in rode tenues en vragen of zij wat anders aan willen trekken? Of gaan we in de Sportstad hoog op de tribune zitten en zien of ze het doorhebben? Of zoeken we een terrasje op in Sneek met zijn allen? Vooruit maar, we gaan toch nog even. Hadden we dat maar niet gedaan…

Henzson is er uiteraard niet bij, die kruk heeft een geldig excuus. Jehannes is er niet bij, die staat te trillen op zijn benen. Niet van wedstrijdspanning hoor, maar gewoon niet fit. Jeroen is er niet bij, die gaat indoor skydiven met de baas, dat is weer wat anders dan die duikelingen op het indoor basketbalveld. Moet je eens buiten proberen op het gravel van de Zwette. Danny is er niet bij, die zeer geslaagde zakenman staat de hele dag op een beurs te vergaderen, ja ja en daarna in een hotel moederziel alleen doelloos om je heen zitten kijken, je ogen afdwalend naar een dame in de hal…o wacht ik dwaal zelf af en ben zo in een nummer van Stef Bos terechtgekomen!

Blijven er zeven over. Je hebt er maar vijf nodig om te beginnen, maar we missen de start. Arnold ziet vooraf de wedstrijdbal al en denkt “gaan we daar echt mee spelen?” Ja dus. Iedereen lijkt er last van de hebben, thuis- en uitspelers. De scores zijn zeldzaam. Na tien minuten staan we 10-5 achter. Niks aan de hand, dit was onze warming up. Het tweede kwart is al een stuk beter. De verdediging staat als een huis en Mats komt in de aanval op schot (10 punten in deze fase). We komen door de 8-22 tussensprint op een geruststellende 18-27 ruststand. Dat moeten we over de streep kunnen trekken, want we hebben de 24-secondenklokken van tevoren al weg laten halen, dus met vier of vijf lange aanvallen zijn we er, toch? Niels geeft in de pauze zijn jongste familieleden basketballes en Jan papt aan met wat tegenstanders op de tribune.

De rust doet ons geen goed. Die jonge gasten van Dyna schieten uit de startblokken en wij denken dat we in dat tempo mee moeten. Vaak, heel vaak schieten we al na vijf of zes tellen. Nergens voor nodig natuurlijk, daar ligt onze kracht niet en zeker niet vandaag, met zo weinig spelers. Dan wordt het een wedstrijdje heen en weer lopen en daar heeft Jan geen zin in. Wat ook niet helpt: de mannen van Oranje. Vroeger had je bij de V&D (ik zei toch, vroeger!) in de zomer zo’n actie: back to school. Lesonderwerpen: fysiek contact, de juiste kant op wijzen, wat is “over the back”, hoe werkt een “no charge area”. Simone ziet het vanaf de tribune: “Dit zijn toppertjes, hoor!” Eigenlijk wil je altijd blijven zeggen: de arbitrage is geen bepalende factor. Dus zeggen we dat ook nu maar. Maar ik gooi er nog even een filosofische vergelijking in, komt dat studieonderdeel Logica nog even van pas: geld maakt niet gelukkig, maar het helpt wel. Volgens diezelfde logica kun je ook zeggen: je wint of verliest niet dankzij de scheidsrechters, maar het helpt wel. Ali gaat in ieder geval over de rooie en krijgt een T, Niels zit dan al met vijf fouten aan de kant en Arnold neemt met nog vijf minuten een time out om aan de rest te vragen: “zullen we er maar mee stoppen? Want dit gaat ‘m niet meer worden”.

Mats praat ons nog even om. Natuurlijk, van deze tegenstander hoef je onder normale omstandigheden niet te verliezen. Waar is hun hoofdcoach trouwens? Maar we zijn nou eenmaal al kampioen, winnen hoeft niet meer. We missen volgens Jan bovendien de bank. Sybo bestrijdt dat, want hij heeft op maar liefst twee banken boven elkaar gezeten. Het gaat natuurlijk om het aantal wisselspelers dat we hebben. Er is gewoon geen puf meer bij ons en we gaan ten onder. Jammer maar helaas. Douchen (in een douche met pis-cirkels? Nee Niels, dat is gewoon kalkaanslag!), afdrogen, sigaretje en naar huis met 150 km per uur. Vrijdag ons laatste potje, thuis!

Scores: Niels (scoort alleen 5 p’s) 0, Sybo (telkens drie minuten knallen) 0, Arnold (kon op het eind rustig aan tegenstanders gaan hangen) 2, let op: Jeroen (heel knap voor iemand die er niet bij was) 4, Nils (“het was heel raar, de bal was rond en de ring was rond”) 6, Jan (struikelde over iemands voeten, volgens Sybo over die van hem, maar dat is knap want hij zat op de bank, iets met lange tenen) 6, Ali (zo vaak je tegenstander het bos in sturen en dan al die balletjes van dichtbij missen, niet te filmen!) 10, Mats (mag kennelijk elke wedstrijd weer getorpedeerd worden) 18.

Deel 20: Voor wie eergevoel nog van belang is
Menhir - Exercitia: 83-71

Je bent al kampioen. Met nog drie wedstrijden hoef je feitelijk nog maar één keer op te komen dagen en kan je twee partijen laten lopen. Winnen hoeft niet per se meer. En als verder ook een van je thuisfluiters tegen je zegt dat je van Exercitia gaat verliezen “omdat de druk eraf is”, waarom zou je je dan nog inspannen? Waarom zou je niet direct met zijn allen doorgaan naar het clubhuis?

Nou, omdat je eergevoel hebt natuurlijk! Je hebt dit seizoen precies één smadelijke en geflatteerde nederlaag geleden, juist tegen de Eeldenaren die nu de zaal binnenkomen. Daar wil je nog wel even wat recht zetten. De tegenpartij is heel lang met vijf man aan het inspelen en je denkt: “bij die vijf mag het wel blijven, dan hebben we een makkelijke pot.” Maar uiteraard komen er nog drie man extra aan wandelen. Bij ons is Ali zo laat dat de basisplaats aan hem voorbij gaat en Jehannes zo ziek dat hij helemaal niet komt. Henzson is er wel om ons aan te moedigen vanaf de tribune en Nils komt later vanwege contractbesprekingen met Leeuwarden (gewoon Jildert mee terug nemen naar Menhir is uiteraard de betere optie. Waarom zou je weer tegen jochies van net twintig willen spelen?) Mats is ook  wat minnetjes en laat de start aan zich voorbij gaan.

Danny mag jumpen en verliest van … een korfballer! Exercitia begint iets soepeler dan wij. Ook zij hebben een team met veel talenten. Kleine snelle mannen, ervaren lange mannen en een speler die oogt als een oude oorlogstank maar met de wendbaarheid van een streetdancer. En telkens een extra passje om de verdediging uit te spelen, heel nuttig. We weten dat van tevoren, maar worden toch regelmatig geklopt. Desondanks loopt de tegenpartij niet ver bij ons weg. Want wij hebben veel dreiging op de break en blijven er ook gewoon ballen ingooien, bijna net zoveel als Exercitia. De ruststand is veelzeggend: 47-49. Man, daar hadden we in Eelde negenendertig minuten voor nodig!

In de rust zoekt Mats de tribune op voor een familie-onderonsje. Het scheelt ook weer dat verplichte layups lopen vlak voor de herstart. Het derde kwart is voor ons. En het mooie is: iedereen is op schot, het hangt nu even niet op één speler. De opvallendste score komt van Niels. Ik zal de schrijver van de stukjes voor GrootSneek even aanspreken, want die laat doodleuk bij de foto zetten dat Niels twee eenvoudige punten scoort. FAKENEWS is dat! Hij gooit de bal namelijk eerst nog onhandig tegen de ring aan. Pakt ie ook een rebound mee, maar niemand die dat bijhoudt. Bij Exercitia gaat er eentje door zijn knie en tegen de vlakte. Arnold, met de wedstrijdbal in hand, kijkt vragend naar scheids Peter, zo van “ga je nog fluiten of niet?” maar dat fluitje komt laat en Arnold heeft dan net al de bal losgelaten voor een driepunter (al zegt een onpartijdig iemand vanaf de tribune te zien dat het een twee-tje is).

De Eeldenaren zijn het even kwijt en we lopen meer dan tien punten uit. Dat gaan we uitspelen, al wil jonge hond Nils graag nog scoren. Ali heeft de mooiste actie. Ik bedoel niet dat loei- en loeiharde blok, dat was ook mooi. Hij draait weg bij zijn tegenstander, loopt onder de basket door, dunkt (in de wedstrijd zelf nota bene, eindelijk!) en maakt bij de landing een achterwaartse koprol. Toch is het nog even hommeles tussen beide partijen en treedt scheids Henk corrigerend op, wel op een moment dat iedereen denkt “hè? wat? Gebeurt er iets bijzonders?” We komen niet meer in gevaar. Revenge is ours! We vinden Johan bereid om medailles uit te reiken, Henzson brengt de bloemen maar de kussen komen toch van iemand anders (Ankie) en de beker, die komt een andere keer wel. Goeie feestjes vier je in drie delen.

We danken de schoonmaakkaboutertjes die het clubhuis opgeruimd hebben zodat we daar weer een feestje kunnen vieren. Niels heeft geprobeerd extra publiek te lokken door te zeggen dat Arnold aan de alcohol gaat, maar die is de baco vergeten. Trouwens, vrouwen krijgen hem sneller aan de drank dan mannen. Ali wil een rondje geven en vraagt wat dat kost. Reactie van barman Sybo: “voor jou een vriendenprijsje, vijfhonderd euro!” en weg is Ali! Shotjeskoning Hylke heeft weer het hoogste woord. Dat zijn heel andere verhalen dan die over de kopstoten van Peter en Henk, de oudere generatie zeg maar. Hylke is over twee weken hopelijk weer te bewonderen en, dames en heren, hij is erbij op de reünie op 25 mei. U komt toch ook? Aanmelden kan via Facebook of jubileum@esbcmenhir.nl

Scores: Sybo (niet scoren anders word je gewisseld!) 0, Jan (voelde zich voor het eerst een oude man, maar kan nu lekker achterover in de bijrijdersstoel) 2, Nils (het mooie weer komt eraan en dus ook zijn appjes dat hij naar het pleintje gaat) 4, Arnold (bedankt Debbie voor de chocomel) 7, Niels (geeft rondjes en zegt daarna “Mats, betaal jij even?”) 7, Jeroen (aan het eind het oude liedje, wie o wie stal nu mijn drietje?) 10, Mats (ging ie nou naar buiten om te roken of ging ie rokend naar huis?) 15, Ali (kreeg de koude bidonnendouche en was meteen een contactlens kwijt) 15, Danny (een week lang heerlijk geslapen in Mats zijn inspeelshirt) 23.

Deel 19: Wat je van ver haalt is lekkerder (subtitel olé olé olé)
Oaters – Menhir: 58-65

Word je liever uit of thuis kampioen? Antwoord: liever zo snel mogelijk! We hebben maar liefst vier kansen om de titel binnen te halen. De eerste gelegenheid ligt voor ons in Joure, toch nog lekker dichtbij. Maar we moeten wel diep gaan en die overwinning moet van ver komen…

We zijn nagenoeg compleet. Alleen Henzson loopt met krukken en daar mag je in deze competitie het veld niet mee in. Misschien later, in de seniorencompetitie, als parkflat Stadsfenne tegen de Frittemahof moet. Jan gaat dat volgend seizoen verkennen. De spanning zal voor Henzson zo oplopen dat hij meer zweet op de tribune dan wanneer hij in het veld gestaan had. Vrijdag maar gewoon in trainingspak op de bank bij ons. En vraag je niet angstig af wie er dan naast Sietske wil zitten: er is  een stoel naast de coach vrij, we zoeken altijd nog een scout.

Ook Nils is erbij. Dit kan zijn eerste kampioenschap dit seizoen worden. Met de U20 is hij ook in de running. Dat ze tijdens de wedstrijd zijn nummer niet kunnen vinden doet daar niets aan af. Je moet ook wat te verbergen hebben, sleepwet of geen sleepwet. En de tribune zit verder ook goed vol. Niet alleen met thuispubliek, ook veel Sneker supporters hebben de weg naar Sportfun weten te vinden. Er komt zelfs iemand uit Zutphen om dit potje te zien. Natuurlijk is onze huisfotografe Debbie, dan nog zonder grijze haren, erbij. En tenslotte staat er op de parkeerplaats een touringcar uit Lemmer. Het team van Quintas (met oudgediende Chas) is deze middag kampioen geworden, geen van die spelers is uiteraard nog nuchter, maar ze zijn er wel om te kijken wat ze volgend jaar te wachten staat. Als we de foto’s erop nakijken zijn er meer dan honderd toeschouwers. Dat zorgt voor een goed sfeertje.

We protesteren zwakjes tegen de opgestelde 24-secondenklokken. Daar hoeft in deze competitie namelijk helemaal niet mee gespeeld te worden. Maar ja, onze verdediging is ons sterke punt dus misschien werkt het wel in ons voordeel. In het begin gaat dat verdedigen nog niet zo goed. Beetje jammer wel, mannen! Kijk maar eens terug naar het scoutingsverslag dat de coach je ruim een half uur voor vertrek naar Joure geappt heeft: “baseline dichthouden tegen insnijders”. Nou mag u als lezer raden hoe de Oaters hun meeste punten maken. Ja, goed hoor: door over de baseline in te snijden!

We moeten kennelijk even wakker geschud worden. Een stroperige start, laten we het zo noemen. De scores komen niet makkelijk. Wat ook niet helpt is dat Mats en Danny, als ze hun man voorbijgaan op weg naar de basket, gewoon aan de armen getrokken mogen worden. Zo hebben wij het nooit geleerd. Dat het een keertje gebeurt, oké vooruit. Een tweede keer, toe maar. Maar bij de achtste keer (Mats wordt door drie man tegelijk neergehaald en nog lijkt het zijn eigen schuld) is Arnold er klaar mee. Zou het komen doordat zijn tenue een aparte wasbeurt gehad heeft? Hij is normaal de rust zelve (toch?) maar protesteert nu zo luid dat hij van de scheids mag vertrekken. “Opgehoepeld!” zegt die en dan is het nog niet eens rust.

Arnold staat in de kleedkamer al met de onderbroek op de enkels, getroost door oud-speler Hylke en een biertje, als de scheids binnenkomt om hem terug te halen. Gelukkig is het niet die vrouwelijke scheids geweest, anders had ze nog even doorgefloten van verwondering. De diskwalificatie is wel iets te hard geweest. Applaus voor deze beslissing komt van de tribune en we kunnen verder na een oponthoud van een aantal minuten. Na alle tumult en tegenslag staan we bij rust slechts met 35-30 achter.  We steken de koppen bij elkaar en beseffen dat het in de tweede helft anders moet.

Ere wie ere toekomt: het is Danny die het balletje “zoneverdediging?” opgooit. De coach besluit tot een 2-3. Die werkt prima, want Oaters scoort drie aanvallen lang niet, maar toch lijkt het alsof ze teveel ruimte krijgen. Na kort overleg aan de zijlijn tussen Mats en Arnold (zo kort dat Sybo dat niet eens doorheeft) wordt overgegaan op een 3-2. En ook die werkt. Oaters passt de bal wel prima rond, maar tot goede schoten komt het niet. Ze pakken maar vijf puntjes in het derde kwart en wij komen, eindelijk, op voorsprong. En nu is de enige opdracht om de wedstrijd in de laatste tien minuten uit te gaan spelen. Makkelijker gezegd dan gedaan.

Want de arbitrage is nog niet klaar met ons. Niels wordt gewaarschuwd onder het motto “don’t stand so close to me”, Mats wil een gezellig gesprekje met de scheids aangaan maar die besluit om daar een T bij te schenken, Jeroen mag daarbij aanschuiven, Nils moet zijn armhaar gaan scheren want iedere keer als een tegenstander dat aait is het Nils zijn fout. Danny slaagt erin om liggend op de grond zijn vijfde en laatste smerige fout te krijgen. In een time out doet de coach het dringende verzoek om a.u.b. voor vier minuten je trots in te slikken. Hoeveel spreuken van filosofen zijn er niet geweest die hier betrekking op hebben? Laten  we het anoniem houden: zwijgen is goud!

De vooraf gevreesde full court press van de Oaters, die de hele wedstrijd al gefaald heeft, brengt ons alleen in de problemen als we de bal niet snel genoeg rondpassen. Ali speelt de wedstrijd keurig uit ondanks zijn vier fouten (lelijk hookshot, maar wat lekker dat ie door de ring ging!). Elke score van ons wordt nu met luid gejuich vanaf de tribune beantwoord en als Jehannes met nog drie seconden te spelen een open layup scoort is het klaar. Feest! Ivy’s spandoek komt goed van pas, hopelijk binnenkort weer. En dat feest vieren we vrijdag nog eens, iedereen is bij deze weer uitgenodigd!

Scores (volgens de app dan, don’t shoot the messenger): Sybo (meneer de bank/voorzitter, Hylke heeft vast een afspraak voor 25 mei in uw telefoon geprogrammeerd) 0, Nils (dan maar bij de U20) 0, Niels (en dat drietje dan? Staat er niet op. En wil je hem te vriend houden, dan moet je de wijnglazen van Jamie in het clubhuis voller schenken) 0, Arnold (had zijn eigen persoonlijke cheerleaders) 2, Jan (gestopt op zijn hoogtepunt…en gaat toch nog even door) 2, Jehannes (mag trots zijn na het ijzersterke U16 optreden in de Poiesz) 4, Jeroen (met blije aanhang op de tribune, liet in het clubhuis wel wat vallen) 5,  Ali (je zoon mag nog een paar jaar in de wachtkamer) 12, Mats (tot de kramp doorspelen en dan weer verder, na afloop lekker knuffelen met Danny) 19, Danny (als vanouds, die schoten van opzij, maar dat je na elk biertje moet plassen, daarvoor zou ik even naar de dokter gaan) 21.

 

Deel 18: Scylla gehad, nu Charybdis nog…
Scylla 2 – Menhir: 43-67

En de verwarring duurt voort. Wie nu de ranglijst checkt ziet dat we 16 wedstrijden gespeeld hebben. En toch is dit inmiddels verslag nummer 18? De verklaring is logisch: de potjes die we tegen Moestasj gespeeld hebben tellen niet meer mee, want ze zijn te vaak niet op komen dagen en uit de competitie genomen. Gelukkig was Scylla nog wel gewoon in de race. Dus gingen we niet voor niets naar Groningen, naar de roemruchte sporthal Vinkhuizen…

Scylla is een te duchten tegenstander. Wie zijn klassiekers kent weet dat.  Odysseus had er al moeite mee. Scylla is een monster met twaalf poten en zes koppen, elk met drie rijen tanden. Lees Homerus er maar op na en zoek zelf maar even uit wie Charybdis is, kun je daar ook vinden. Wat dat betreft zagen de basketballers van de tegenstander er net iets minder dreigend uit. Hoewel, acht koppen en zestien poten bij elkaar…we hebben ze maar niet in de bek gekeken.

Jan was er weer niet bij. Het lijkt er warempel op alsof hij aan het afbouwen is. Dat is uiteraard maar schijn: hij is een mondeling contract (inclusief gratis rollator) tot zijn tachtigste aangegaan. En dan was er nog Nils. Ja, hij was er! Maar hij kreeg een speelverbod van zijn andere coach. Nils was meer ziek dan fit, dus moesten we het zonder hem gaan rooien. Genoeg mensen over, maar het werd wel een aftelrijmpje. In Sneek hadden we nog de grootste moeite met ze gehad. Toen waren ze inderdaad maar met twaalf poten en zes koppen en we wonnen met een puntje of drie verschil. Dat ging nu wel anders. We knalden weer uit de startblokken. Je mag een keer raden wie er op de fast break liep. Raad nog maar een keer. Raad nog maar een keer. Raad nog maar een keer. Raad nog maar een keer. Raad nog maar een keer. Jawel, NIELS Haven was iedere keer als snelste weg!

Binnen de kortste keren hadden we tien punten voorsprong. Bij Scylla hadden ze nog niet door dat we een deksel op onze ring gemonteerd hadden. Ze schoten amper raak, ook al was onze verdediging nog af en toe wat slapjes. Bij rust stonden we op een verrassend makkelijk behaalde voorsprong: 19-35. Tijd om het even rustig aan te gaan doen. Maar ja, tien minuten, dat is lang hè? Dus ging hier en daar iemand een balletje gooien, of, nog erger, proberen te dunken. Inmiddels is wel duidelijk dat hoeveel Carti’s er ook rond lopen bij Menhir, er is maar één Mr. Carti die kan dunken. Dat ondervond Henzson helaas ook tot zijn schrik. Hij kwam verkeerd terecht en beschadigde zijn knie. Einde wedstrijd ja, einde seizoen ja, einde carrière? Laten we hopen van niet!

We besloten nog even ons beste beentje voor te zetten voor hem. Of was het toch voor de vijf dames van de wedstrijdbegeleiding (twee in grijs, drie achter de tafel, foto’s maken werd niet gewaardeerd, selfies maken deden ze dan weer wel). Ali stuurde zijn tegenstander totaal de verkeerde kant op, Jeroen pafte drietjes, Mats kon zelfs liggend op de grond nog goed passen. Toch schrokken we nog een paar keer. Danny was de eerste boosdoener toen ie voor het eerst dit seizoen met een boogje schoot (en pardoes raak natuurlijk). Sybo raakte een beetje van slag toen iemand heel hard “gouden wissel!” riep, hij liet spontaan een airball noteren. Voor de bloedende wond van Jehannes was gelukkig geen ziekenhuisbezoek nodig, maar wel een massa pleisters.

Kortom, makkelijk gewonnen maar toch niet ongeschonden uit de strijd met Scylla gekomen. En nu Charybdis, in de vorm van Oaters Joure. Goed, je gaat Homerus toch niet lezen dus zeg ik het maar: Charybdis is een draaikolk. We moeten zorgen dat we daar voorbij sturen. Mooi dat we twee weken eerder met drie man (en Chas) zijn wezen scouten daar. Kom ons aanmoedigen, aanstaande zaterdag in Sportfun te Joure. De pot begint om 19.30 en met jullie steun kunnen we kampioen worden!

Scores: Henzson (probeerde voor hij uitviel vooral weer achterwaarts te scoren) 0, Sybo (nog net te jong om thuis op de bank omroep Max te kijken) 0, Jehannes (“kunnen jullie voortaan voor dat screen waarschuwen a.u.b.?”) 1, Arnold (wel het hoogste scoringspercentage, 100%) 3, Jeroen (wil misschien een personeelsfeestje skippen, maar misschien is het niet nodig) 6, Danny (als je een ziekbriefje voor je baas nodig hebt, bij mij melden!) 10, Niels (en vrijwel direct door naar de sportschool) 11, Ali (had ook weer een volleybalsmash, maar die steal wil maar niet lukken) 16, Mats (was al op trainingskamp in Groningen en boekte een hotel vooraf) 20.

Deel 17: Hoogvliegers over laagvliegers
Menhir – HBV Falcons 82-40

Natuurlijk verkeert u nu in grote verwarring. Deel 17? En deel 16 dan? Wordt dat nog gepubliceerd? Nou, nee dus. Voor sommige prestaties heb je nou eenmaal geen woorden…

Voor wie is dat jammer? Vooral voor Niels uiteraard. Speelt hij eindelijk een keertje de sterren van de hemel daar in Groningen tegen de Moestasj-studentjes, scoort ie 28 punten en wordt eindelijk eens hij en niet zijn broer topscorer, wordt er niet eens een voetnoot in de geschiedenis aan besteed! Die wedstrijd is overigens mogelijk voor niets gespeeld, dat is een beetje afhankelijk van de vraag of Moestasj nog in competitie blijft of niet.

Over naar de orde van de dag, deel 17 dus. We krijgen de Falcons op bezoek, nou ja, het halve nest dan. Slechts zeven Hoogeveeners wagen de oversteek naar Sneek. Daaronder wel die ene die op de kop af drie jaar en twee dagen eerder grote ravage in de sporthal aanrichtte door een basket van het plafond te trekken (na voorbereidend werk van Ali, dat mag erbij gezegd worden). Het leverde toen een landelijke controleronde door de basketbouwer op. Wij hebben iets meer man te beschikking. Alleen Jan trekt geen ludiek tenuetje aan. Het schijnt dat hij elders op een feestje moet zijn. Die vijftigplussers met hun drankpartijen ook altijd. En weer niemand van de ploeg uitgenodigd…de eerstvolgende die een feestje plant op een wedstrijddag kan op een partycrash rekenen!

De Falcons zijn vleugellam vanaf de start. Wij starten prima. Mats staat iedere keer zo vrij als een vogeltje zijn drietjes te schieten. Danny onderschept een aantal keer de bal voor wat simpele layups en de voorsprong is na een paar minuten al meer dan tien punten. Een hele korte fase van verslapping zorgt ervoor dat de Falcons die marge iets kunnen terugbrengen tot 21-12 na tien minuten. In het tweede kwart gaan we vrolijk verder. Nu is het onze jongste Nils die met scherp schiet. Maar hij is keurig opgevoed: op een gegeven moment vraagt hij het zelfs eerst beleefd of hij mag schieten, om daarna keurig de bal door het netje te jagen. De rust komt bij 41-20.

Arnold hoeft er niet veel aan te veranderen. Hij zegt alleen “til het verschil naar de veertig punten” en daar gaan we dan ook voor. De Haven-clan op de tribune ziet hoe Mats het goede werk van de eerste helft voortzet. Maar ook Henzson gaat zich met de score bemoeien. Vooral de vrije worpen gaan hem prima af. De stilstaande beelden van Debbie hebben we gezien, nu de highlight-montage met bewegende beelden van Sietske nog! Met nog tien minuten te gaan staan we dertig punten los.

En in het laatste kwart zorgen we ervoor dat de tweede helft een exacte kopie van de eerste wordt. Weer 41-20 in twintig minuten, zoveel symmetrie maak je nooit weer mee. Mats heeft nog een fraai blokje op de basketsloper en Ali weer een volleybalsmash op een kleine tegenstander (durf je wel?) en we kunnen zelfs met vijf man tegelijk wisselen zonder dat het een centje pijn oplevert. Nog een woord van dank aan ex-lid Danny IJsselstein voor zijn tafelbediening. In het clubhuis is het eindelijk ook weer warm en gezellig. Stromend water is er nog niet (tussenstand van de geldinzamelingsactie voor herstel van de waterleiding is ook precies nul euro en nul cent). Op naar een hopelijk beschrijvenswaardig deel 18.

Scores: Sybo (links blijft het beste beentje voor) 0, Arnold (weer met zijn lange teennagels op de driepuntslijn gestaan, al was het volgens Jeroen er ruim achter) 2, Jeroen (stuurt zijn kids naar de kangoeroeclub in Joure) 3, Jehannes (eerst de bal, dan de actie, of: eerst magnesium om de handen wat stroever te maken, doorhalen wat niet van toepassing is) 4, Niels (dat potje ervoor, dat was pas echt vermoeiend) 5, Henzson (loopt steeds minder in de weg) 6, Ali (weer die enkel, brekebeentje) 8, Nils (een dag later voor niets naar Westerbork) 12, Danny (houdt Mats te vriend, want niemand anders wil zijn rug wassen) 19, Mats (heeft zijn twijfels bij de score, zouden er best wel eens meer geweest kunnen zijn) 23.

Deel 15: voor een appel en een ei
Menhir - Donar 3 75-44

Op papier stond een eenvoudig potje op het programma voor de heren. Donar 3 zou op bezoek komen. In Groningen hadden we geen problemen met ze gehad. Maar ja, rendementen uit het verleden hè? En nu waren Jehannes en Jeroen geveld door de griep en bovendien was de coach er in het begin niet bij. Zouden we stuurloos raken?

Voor Arnold was het een vreemde gewaarwording toen hij net na negenen de sporthal inkwam. Hij was eerst een gezellig groepje U18 wezen coachen in Ureterp. Het was wat stil in de Sneker sporthal. Normaal hoor je volgens hem tijdens de wedstrijd continu een brulboei loeien, maar ja dat is hij zelf! In alle rust waren de anderen al bezig om Donar op te rollen. Van de eerste minuten van deze wedstrijd krijgt u dus geen ooggetuigeverslag, maar de mensen die erbij waren zeggen dat het niveau legen-…even wachten…-darisch, legendarisch was. In ieder geval stond er toen de eerste stofwolken opgetrokken waren een 25-7 tussenstand op het bord. Later is in het clubhuis nog even geproost op het eerste kwart.

Donar had aanvallend een vakantiedagje opgenomen. Een van onze scheidsrechters trouwens ook, maar gelukkig wilde Erik nog wel even meerennen met de mannen. Dat werd beloond met applaus. Ook de tafelbezetting was alternatief (Tom en “vriendin van Erik”, bedankt!). Bij het eerste rustmoment liet de coach de teambespreking aan de spelers zelf over. Ja wat heb je ook te melden als je zo dik voor staat? Vooral doorgaan was het motto. Dat deden we dan ook. Er was wel een gek moment: toen Arnold balverlies leed begon scheids Peter luid te grinniken. Lekker dan! Arnold haalde zijn gram door in de slotseconde van de eerste helft vanaf de middellijn te scoren: 40-17.

En probeer dan het niveau maar eens vast te houden. Dat lukt zelden. Toch raar dat je met vijf man in het veld staat en dat er dan maar twee (Mats, Danny) vol gas lijken te geven. We schrijven het op zoals het er vanaf de kant uitziet. Als je zelf in het veld staat denk je immers altijd dat je er vol met de kop bij bent en je volledig inspant. Het werd allemaal een stukje rommeliger. De Groninger “boeren” (volgens Jan dan, die kan het weten want zijn roots liggen ook in die provincie, maar er scheen ook een verdwaalde Zeeuw rond te lopen bij Donar) legden ons echter geen strobreed in de weg. 52-25 was nog steeds erg comfortabel.

Ook het laatste kwart was voor ons. We schaamden ons nog een beetje toen bij een paar duels op rij de tikken op handen of armen van de tegenstander duidelijk te horen waren maar er geen fluitje klonk en we hadden nog wat bewondering over voor Ali’s loeiharde blok en Mats die zich als een slang door de verdediging worstelde voor een van zijn vele scores. Een ruime zege uiteindelijk en bijna exact dezelfde uitslag als in de uitwedstrijd. Huisfotografe Debbie vroeg al in welke wedstrijd we kampioen kunnen worden, dat is echter wiskunde, kansberekening en daar doen we nu nog niet aan. Na afloop stond Ali lang te douchen, maar Ali, sommige van die vlekjes krijg je er echt niet af, daar heb je een laser bij nodig.

En dan nu: stop de persen! Groot nieuws: Niels is in het clubhuis gesignaleerd!! Het duurde even voor hij erin kon omdat alleen de coach een sleutel had en die eerst de tenues ging wassen, maar toen Niels eenmaal binnen was leerde hij de overigen meteen hoe snel je bier moet drinken. Zijn tempo ligt een stukkie hoger dan dat van de rest. We begonnen qua muziek met de playlist van Nils, maar het is duidelijk dat die van een andere generatie is. Goede muziek leer je later nog wel te waarderen, Nils! Vanaf volgende week is overigens opkomst in het clubhuis na de wedstrijd verplicht voor de heren. Hun echtgenotes en minnaressen mogen ook komen. Doe eens gek, neem ze tegelijk mee. Helaas zijn de waterleidingen gesprongen dus richten we hierbij na het kachelfonds van een jaar terug nu het waterleidingfonds op. Wilt u ervoor zorgen dat wij weer stromend water hebben? Meldt u dan bij penningmeester@esbcmenhir.nl , hij geeft u graag het bankrekeningnummer van de club zodat u uw gulle donatie kunt storten. Het is ook nodig om de ijsdikte in de Zwette op peil te houden, want nu stond Danny daar gewoon buiten te plassen en dat leverde direct een wak op…

Scores: Sybo (goed voor een paar minuutjes appeltje eitje) 0, Jan (moest na afloop kijken of hij nog een huwelijk had!?) 4, Ali (begint direct slecht te spelen als de coach eraan komt) 6, Niels (en de volgende ochtend om 5 uur weer fris aan ’t werk) 8, Nils (had al gestunt tegen HSV met de U20) 9, Arnold (volgende week weer niet aan de start) 9, Danny (zijn schoonouders zijn op zondag pas na drie uur ’s middags welkom) 14, Mats (draagt voor en na de wedstrijd prima bij aan de staatskas, vooral doorgaan) 25.

Deel 14 : rood voor de ogen, een half ooggetuigeverslag
Menhir - BVG 3 58-45

We hadden vorige keer onze eerste nederlaag geleden. Was dit het moment waarop de andere teams bloed roken? Het was aan BVG 3 om te proberen ons een tweede nederlaag op rij te bezorgen en ons in een neerwaartse spiraal te duwen. We hadden het eerder in het seizoen al heel zwaar tegen ze gehad. Ze kwamen dan ook volledig voorbereid, op volle sterkte en tot de tanden gewapend naar Sneek…

Wie niet verder leest dan de eerste alinea heeft ook een stukje nepnieuws gelezen. Akkoord, dat van die eerste nederlaag is een feit, dat kunt u zelf op een  betrouwbare internetsite terugvinden. Maar die voorbereiding van BVG, dat zuigt uw verslaggever uit zijn duim. Wij waren trouwens ook niet helemaal volledig en ook niet helemaal scherp vooraf, hoor!

Jeroen was een weekendje vrij van kinderen, nou ja daar moet je ten volle van profiteren, een volgende gelegenheid kan jaren op zich laten wachten en dan ga je natuurlijk niet ballen met een stel ouwe…. Sybo had een verjaardag in het gezin te vieren en besloot ons niet uit te nodigen, dat onthouden we. Ali had zich ’s ochtends al ziek gemeld en hij herstelt op zijn leeftijd niet meer zo snel dat hij dan ’s avonds wel aan de bak kan. Bovendien last van de enkel? Plak er een pleister op! En Jan appte Nils dat hij snel onze kant op moest komen maar vergat om Nils te vermelden in het digitaal wedstrijdformulier. Dus maakte Nils, na zijn eigen potje met de U20 in Ureterp, die honderd snelheidsovertredingen voor niets en kon hij van de zijlijn en later vanaf de tribune toekijken. En tenslotte Niels en Danny die dachten dat ze lekker vroeg waren voor de wedstrijd. Waren er toch nog twee toeschouwers eerder en was er ook al één kaboutertje geweest dat de zaal speelklaar gemaakt had…

Nu de voorbereiding van BVG. De feiten wijzen niet op een geloof in een goede afloop. Komen aan met zeven man, tegen de twaalf van vorige keer. Moeten de spelersgegevens een paar tellen voor de wedstrijd nog invoeren in de digitale wereld. Nemen een half Engels, half Grieks (volgens talenkenners) sprekende speler mee die niet in de database voorkomt. Een echte illegaal dus. De inlichtingendienst komt erachter en besluit dat ook hij alleen mag toekijken. Nou, vooruit, coachen mag ook, want dat is toch een overschatte functie. Winnen of verliezen doe je immers binnen de lijnen en niet erbuiten. Ze komen trouwens aan met rode tenues. Dat is een beetje veel van het goede aangezien wij ook in het rood spelen. Waar ze vier jaar geleden nog keurig een tussenstop in Joure gemaakt hadden om een stel zwarte T-shirts te kopen komt nu een der Groningers braaf aan ons vragen of wij de shirts wel binnenste buiten willen dragen. De coach vindt het goed, op voorwaarde dat de speler die het komt vragen geen bal raak schiet. En eerlijk is eerlijk, die heeft zich daar keurig aan gehouden! Maar laat er nu net weer een fotograaf van de lokale pers langskomen. Dat komt goed uit want onze huisfotografe Debbie is geveld door een virus. Maar weer geen sponsornaam in beeld. En BV Menhir? Wat is dat voor een vage vennootschap?

Tot zover de strubbelingen vooraf. De wedstrijd dan. Knipper niet met je ogen, het verslag is voorbij voor je het weet. We komen heel snel voor, spelen snelle aanvallen, BVG zet er nauwelijks een score tegenover (goed verdedigen door ons kun je het ook noemen) en vliegen van 35-11 bij rust naar 47-16 net erna. En dan is het klaar. Dat was het. Meer niet!

Nou vooruit, nog een paar opmerkelijke feiten dan. Na die laatste tussenstand laten we het volledig lopen. BVG begint opeens driepunters raak te schieten, wij vinden het wel best. Scheids Henk denkt nog “waar gaat dit helemaal over?” als Jehannes ondanks de waarschuwing van al zijn medespelers om zijn tegenstander te laten lopen toch voor een fout met bonus voor BVG zorgt of als Mats met twintig punten voorsprong voor Menhir besluit een opzettelijke fout te maken. Ook die andere scheids Peter, hij houdt ervan om naar curling te kijken, wel alleen als het door vrouwen gespeeld wordt overigens, en dan heeft hij meer aandacht voor de mode van de dames dan voor het spel, denken wij, of misschien zelfs enkel de vrouwelijke vormen, en hij ontkent het niet echt, nou die scheids dus, die gelooft het ook wel. Gaat gewoon op hetzelfde moment lekker andere fouten fluiten dan Henk, is leuk die eensgezindheid! Tenslotte Henzson dan. Gaat eerst lekker in beeld staan als de fotograaf Danny vol in beeld wil nemen, gaat dan op de bank zitten en zegt “ik speel niet meer” en gaat dan doodleuk weer spelen omdat Jan tegen hem zegt dat Henzson’s vriendin niet op de tribune is gaan zitten om haar vriend op de bank te zien zitten, dat kan ze thuis ook wel!

Na afloop blijkt volgens het scoreformulier alleen de basis gescoord te hebben. Niet helemaal waar, maar wat geeft het. De baromzet is weer bedroevend met acht bier en één cola, het chocomelpak blijft dicht, de vers ingevlogen patat is lekker maar niet speciaal (want daar horen uitjes bij) en het weekend is toch wel geslaagd als blijkt dat de geelhemden van “Extersisia” (quote Niels H.) die ons vorige keer versloegen nu zelf weer onderuit gegaan zijn. Twee weken rust!

Scores: Arnold (de Jeroen van de avond: “ze hebben een score van mij gemist!”) 0, Henzson (thuis niet meer op de bank gezeten hahaha) 0, Danny (toch nog half in beeld in de krant) 6, Jan (weer lekker aan het rollebollen met oud Winschotenaar) 6, Jehannes (zo diep gegaan dat hij misselijk naar huis vertrok) 8, Niels (benieuwd of hij wasmiddel gebruikt voor onze tenues of ze gewoon twee weken op het balkon hangt) 9, Mats (vijftig procent van de punten en toch alle tijd om naar familie te zwaaien tijdens de wedstrijd) 29.

 

 

Deel 13: Unlucky number thirteen
Exercitia ‘73 – Menhir: 62-48

Carnavalsweekend! Natuurlijk niet een ideaal moment om een potje te basketballen. Maar hij staat nu eenmaal op het programma, na onderling overleg tussen de teams, dus gaan we naar Eelde. Maar het wordt een koude kermis…

We gaan lekker op tijd weg bij het clubhuis en dat is maar goed ook. Zo op het eerste gezicht lijkt de Prins Hendrikkade in Drabbelterp redelijk vast te staan vanwege de optocht. Achteraf valt het mee. Onderweg op de snelweg slaat Jan nog af richting tankstation (tja, de baas betaalt dus die veertien cent per liter extra raakt zijn portemonnee niet) en komt Danny in Eelde maar liefst drie Albert Heijns tegen. Of is het één en dezelfde en is hij de weg kwijt? Hoe dan ook, we zijn zo vroeg dat de plaatselijke zaalbeheerder wakker schrikt, de deuren nog moet openen en de lichten aandoen.

Van de tegenstander nog niemand te bekennen als wij al wat ronddribbelen in de zaal. Als er dan eentje van de thuisploeg binnenkomt vraagt die ons of we ook vast de baskets willen klaarzetten…dat laten we ze zelf maar doen. En ze willen ook de bank hebben die wij al geclaimd hebben. Nou, vooruit maar. We pakken ons hebben en houwen en verplaatsen ons tien meter. En maar weer warmlopen.

Maar onze start is toch een koude! Exercitia klapt erop. Stevige jongens allemaal en met name in de bucket. Ik weet niet wat we doen, maar verdedigen is er in ieder geval niet bij. De baseline is als een brede landingsbaan voor de Eeldenaren, ze kunnen continu komen invliegen voor makkelijke scores dichtbij. We lopen achter de feiten aan. Onze scores kosten veel moeite. Maar ondanks alles loopt Exercitia nooit uit tot meer dan zes punten. Bij rust zijn het er vijf.

Niks aan het handje, denken we nog steeds. We weten dat het aan ons ligt en dat als wij naar ons niveau gaan spelen we de pot nog kunnen winnen. We komen dan ook snel na rust dichterbij. Maar we zitten aan een elastiek. Telkens laten we de thuisploeg weer weglopen als wij net langszij zijn. En dat frustreert. Ook de wisselvallige leiding irriteert ons. Waarom mag de ene speler wel ongestraft iemand over de zijlijn beuken en de ander niet? Wie heeft bedacht dat als je “beschaafd” door iemand heen ramt het geen charge is? Waarom mag de een wel zijn tent opzetten in de bucket en de ander nog niet met zijn hakken op de lijn staan? U merkt het, we trekken ons de randzaken teveel aan en zijn dus niet bezig met wat echt belangrijk is: op zoek gaan naar je eigen goede spel.

We hebben het gewoon niet vandaag. Niemand is echt op schot. Nou ja, Jeroen schiet nog tegen een redelijk percentage en ook Jan goot er een paar prima ballen in. Maar voor de rest is het allemaal moeizaam, moeizaam, moeizaam. We staan allemaal vrij als we schieten en als je raak schiet is het een goede keuze geweest, maar als je mist, niet voor de aanvallende rebound gaat en eerst baalt en dan pas de verdediging inschiet, ja dan loop je tegen deze ervaren lui achter de feiten aan. Dan is het enige hoogtepuntje dat Mats en Jeroen binnen drie tellen dezelfde tegenstander blokken maar dat is dan ook alles. Na 46-46 lopen we leeg.

Dat het nog 62-48 wordt is dan ook geen afspiegeling van het echte gevecht. Mats legt met nog 27 seconden te spelen al op de grond en we feliciteren de tegenstander. Niemand behalve Niels denkt nog aan de bal en hij pikt hem nog even op om te doen alsof hij gaat schieten, maar gelukkig bedenkt hij zich. Kansloze missie vandaag! Weten we ook hoe dat voelt, verliezen. Na afloop beklaagt Danny zich over de kou in de kleedkamer. Ja meneer Nowee, in 1852, toen deze hal gebouwd werd, deden ze nog niet aan vloerverwarming. Maar de dicht op elkaar staande douches op okselhoogte spugen water van 45 graden uit en dat maakt veel goed. Sybo, volgende keer toch maar weer mee als geluksbrenger, want alcohol (lees: zo’n whiskyproeverij) maakt meer kapot dan ons lief is…

Scores: Arnold (moet vier tot zes weken rustig aan doen van de fysio dus staat ie in de basis) 0, Jehannes (hoe staat het met de gekneusde ribben) 0, Henzson (KFC of Mac, maar niet vandaag want zijn vriendin kookt) 0, Nils (op zijn dooie gemakkie naar het clubhuis) 4, Ali (E-smoking doet minstens net zoveel kwaad als gewoon roken) 4, Jan (van het theater van de sport naar het theater van de lach?) 4, Danny (tijd voor bestudering van filmpjes van Dirk Nowitzki) 5, Niels (lekker vinnig spelertje erbij) 6, Jeroen (veel schieten want volgende keer is er niet bij) 11, Mats (potje spelen, even weg de vrouwtjes, wat wil je nog meer) 14.

Deel 12: Op zijn Zeeuws
BV Leeuwarden 3 - Menhir 62-66

Er staat een heuse kraker op het programma. We mogen op bezoek bij de trotse nummer twee. Die hadden we al eens geklopt, vroeg in het seizoen. En dat zonder Jan, Danny en Ali. Moet je nagaan wat onze kansen zijn nu deze drie giganten er wel bij zijn. Maar rendementen uit het verre verleden bieden geen garantie voor een overwinning vroeg op zaterdagmiddag jongstleden…

Ongelofelijk! We gaan met elf man naar een wedstrijd! Dat is voor het eerst dit seizoen. Iedereen is min of meer fit en Niels doet voor de tweede keer mee. Maar we gaan niet met elf man naar de wedstrijd hoor. Danny weet dat je niet over Sneek hoeft te rijden als je van Leeuwarden naar Harlingen moet. Mats en Niels zijn al eerder vertrokken en hebben zelfs Ali al meegekregen. En dat zo vroeg op de ochtend. Ali kon ook kiezen voor een ochtendje zwemles, maar hij kiest er toch voor om voorafgaand aan onze eigen pot even naar Leeuwarden 4 tegen Quintas te kijken. Wat daar gebeurde? Een scheidsrechter die over de rooie ging! En laten we nou die jongen weer tegenkomen als speler in onze eigen wedstrijd. Dat wordt uitkijken (zonder veiligheidsbril).

We verwachten dat wij de hoofdact van de dag zijn en dat het centercourt voor ons vrijgemaakt wordt. Niet dus. Nou ja, dan het middelste veld overdwars maar, toch, zeker? Nou nee ook niet. Zo’n veldje aan de zijkant wordt het, waar alleen ballerina’s op hun spitzen driepunters kunnen schieten vanuit de hoek. Danny betreurt ook dat hij geen veiligheidsmaatregelen heeft genomen. Net in de wedstrijd komt hij “die scheidsrechter” tegen en dat kost hem een stukje van zijn tand. Ook bizar, de beste man staat volgens het digitale sheet niet in de basis. Rara hoe kan dat? Ach, de basisopstelling controleren, wie doet dat nog? Spelerskaarten idem dito. Laten we gewoon lekker gaan ballen met zijn allen!

Dat zit er niet helemaal in. De belangen zijn te groot om er een ontspannen potje van te maken. Vrijblijvend basketballen, dat kan vanaf mei weer, buiten op het veldje. Vandaag willen we winnen. Het wordt enerverend. De arbitrage, laten we het zo zeggen, heeft nog niet veel ervaring en dus wordt er iets teveel toegelaten, in onze ogen dan hè? En wie dat vooral vinden zijn uiteraard de mensen op de bank, de beste stuurlui staan immers aan de wal. Op verzoek van de leiding houden we vanaf de rust iets meer ons commentaar voor onszelf. We staan nog steeds dicht bij elkaar en er is niets beslist. Maar het blijft knokken en worstelen. Zelfs Mats ontkomt niet aan blauwe plekken. Arnold wisselt hem uit voorzorg voor zichzelf en zo krijgt Mats na rust maar liefst…18 tellen rust. Toch staan we na dertig minuten ietsje voor: 50-52.

En we laten ons het hele seizoen al de kop niet gek maken. In het laatste kwart spelen we het heel erg sterk uit. Dan helpt het wel dat Nils een ijskouwe kikker blijft en er bal na bal in gooit, dat Ali ondanks vier fouten in het veld blijft presteren, dat Jan rust brengt in de verdediging en dat Mats na een lekker lange aanval van passen en bewegen Danny weet te vinden voor de score die ons in veilige haven brengt. De videobeelden op Facebook zijn verzorgd door onze Hongaarse cameraman Gabor, u hoort onder andere veteraan Tsjalling het commentaar verzorgen. En dat zo’n center van de tegenstander dan nog tegen ons zegt: “we komen jullie nog wel een keer tegen in Sneek!” Ja, vast, maar dan wel volgend seizoen. Dit was een hele zware pot, maar zoals de Zeeuwen al zeggen: luctor et emergo. Ja de Zeeuw spreekt een aardig woordje over de grens, maar in gewoon Fries betekent het: ik worstel en kom boven. Volgende week gaan we er weer vol voor, dan tegen de nieuwe nummer twee Exercitia!

Scores: Arnold (raar wisselbeleid die man, maar wie wint heeft gelijk) 0, Henzson (gaat de strijd aan met Samsung over zijn kapotte telefoon) 0, Sybo (kampioen benchwarming) 0, Jehannes (extra rust voor knie en vinger) 0, Niels (rookie mocht de bidons vullen) 2, Jeroen (kan dus ook op de break) 4, Jan (basisspeler op zijn ouwe dag) 8, Danny (zo’n stukje tand kunnen ze tegenwoordig gewoon aanlijmen) 9, Mats (een keertje niet achteraan 13), Nils (voor wie in een ruime auto wil zitten, bel taxi Hettinga) 14, Ali (in zijn vertrouwde nummer 5-tenue) 16.

Deel 11: de terugkeer van de verloren…broer
Donar 3 – Menhir 43-73

We hadden een pittige woensdagtraining achter de rug. Normaal gooien we dan een balletje in het tempo waarin bejaarden een potje walking football spelen. Maar nu hadden we Quintas met onze oudgediende Chas op bezoek. Dat is een kleine club geworden, met kleine tablets ook! Maar we konden met moeite van ze winnen (68-60). Een prima voorbereiding voor de zaterdag…

We zaten ruim in de leasebakken. Met vijf man en twee auto’s naar Groningen, dat is lekker. Danny liet vanuit Harlingen Sneek links liggen. Hij nam broer Rick mee, nog zo’n oudgediende. Die zou die avond een huis vol vrouwen hebben. Nou, dan was IK thuisgebleven, maar goed. Bij Rick kriebelt het, hij wil graag ballen, maar ja, die afgekeurde enkel hè? Een andere broer maakte wel zijn rentree. Niels Haven is terug. Hij koos een mooi moment om weer te debuteren: precies in de zaal waar hij aan het eind van zijn vorige loopbaan zwaar door zijn knie ging. Wat we ons wel afvragen: zou hij wel weer lid geworden zijn als we tien op rij verloren hadden? Nu stapte hij in een winnende trein.

Ali was weer net op tijd wakker geworden, alleen om erachter te komen dat zijn tenue niet gewassen was. Hij gooide dus een dampend shirt in de sporttas. Om er in Groningen achter te komen dat hij geen broekje meegenomen had… gelukkig hadden we een reserve en deze keer niet in een kindermaatje. We zouden de wedstrijd met zeven man beginnen. Nils kwam iets later ingevlogen. Hij had deze dag al twee potjes verloren en wilde voor het goede gevoel het derde wel winnen.

De warming up leek goed gepland…tot de scheidsrechters de klok terugdraaiden. Toen hadden we opeens vier minuten extra warm te lopen. Verspilde energie als je het mij vraagt, maar zonder tafelaars kun je ook niet beginnen dus we namen het voor lief. Kwamen we weer een (ex-)Quintas-speler tegen. Dat was meteen hun grootste/zwaarste man (doorhalen wat niet van toepassing is) en dus lagen er kansen voor onze grotere centers. We begonnen wel aardig, maar Donar bleef redelijk in het spoor. Al dat kleine spul liep de hele tijd snel door elkaar, daar houden wij niet van. De scheidrechters hadden veel oog voor de lijntjes. We liepen er regelmatig buiten, maar dat had vaak als oorzaak dat we een zetje meekregen van een van de Groningers. Net voor rust lieten we de teugels iets teveel vieren en dus was onze voorsprong mager: 27-33. Dat gaf Donar wat hoop. Je hoorde ze hardop denken “als we zo doorgaan pakken we ze.”

Maar in de tweede helft zetten we ons beste beentje voor. De verdediging ging nu helemaal op slot. Ali (hij mist de Taco Bell, maar we hebben gegoogled en hij kan in Nederland terecht in…Eindhoven) had een lekker blokje en ook Jan, Danny en Nils lieten zich niet onbetuigd. In de aanval gooiden we zowaar de bal een paar keer snel naar voren voor een break. Jeroen en Mats weten daar wel raad mee, Arnold wat minder: weer een gemiste open layup erbij op zijn lijstje. We liepen verder en verder uit.

Mats wisselde zichzelf ruim voor tijd om zijn broer nog wat speeltijd te geven, maar wilde zelf graag het veld weer in en dus vroeg hij aan Jeroen of die eruit wilde. Die zei natuurlijk nee. Zou lachen geweest zijn als de coach dan de macht gegrepen had en Jeroen alsnog gewisseld had, dan zou er iemand over de rooie gegaan zijn, nou! Na afloop was het Groninger publiek al afgedropen maar kregen we luid applaus van alle twee Sneker fans (Rick en Jamie). Jan werd al voor het douchen in de shampoo gezet. Verder bleek aan Ali’s schone sokken een raar geurtje te hangen: in zijn eigen woorden “de geur van Jan’s bovenlip” maar of u dat wilt weten?

Een woord van dank gaat uit naar Penta dat bij de aftrap van hun lustrumfeestje zomaar onze concurrent Leeuwarden op een nederlaag trakteerde. Zelf noemen ze het een jubileumeffect. Wij hopen volgende week hetzelfde te presteren!

Scores: Jan (IT-specialist mocht assisteren bij de digitale tafel) 0, Arnold (struikelde over een zijlijn en ging daarbij door zijn enkel?) 4, Nils (en dat zonder ondershirt, dat is nieuw) 4, Niels (met prachtige fake onder de ring, je zag ‘m voorbij vliegen die verdediger) 4, Danny (na afloop de kroeg in want het clubhuis ging niet open) 8, Jeroen (met kind op korfbal, niet zijn schuld) 9, Ali (thuis waarschijnlijk ook de broek niet aan) 12, Mats (begint aan zijn gemiddelde te werken) 32.

 

Deel 10: #datwaseenmakkelijkavondje
Menhir - Penta: 86-39

Soms zit er een seizoen tussen waarbij bijna elke wedstrijd lastig verloopt. Talent en ervaring genoeg, iedereen doet hard zijn best, maar de keuzes die we maken zijn niet altijd de juiste en dus is het veertig minuten buffelen voor een goed resultaat. Zo’n seizoen is het nu voor de mannen van Menhir. Maar afgelopen vrijdagavond even niet!

BV Penta uit Drachten kwam op bezoek. Het ouwe cluppie van onze coach. Sybo’s zwager speelt er ook nog steeds. Daarom was het jammer dat de familiestrijd niet op het veld uitgevochten zou worden, want onze voorzitter ontbrak door een griepje. Daar hielp geen voorraad paracetamol tegen. Lefty S. had nog wel voor BCB (bier, chocomel, bitterballen) en een warm clubhuis gezorgd. De Drachtsters spelen naar eigen zeggen dit seizoen heel constant. Achteraf zou blijken dat er volgens hen achter het woord “constant” nog een woordje moet staan: k.. enzovoort!

Natuurlijk had Danny zijn werk weer eens niet af, misschien is hij komende zaterdag wel op tijd klaar voor een potje in Groningen. Dus werd het acht-tegen-acht, op papier een eerlijke verhouding. Wij denken wel eens dat wij (vooral door Jan en Sybo en niemand anders!) het oudste team van de competitie zijn. Maar de basisvijf van ons (met Nils!) was slechts 158 jaar en die van Penta (met ook een jonkie) maar liefst 178. Maar onze bank was ouder, vooral door Jan, hoewel Jehannes ook al naar de veertig begint te lopen.

Bij de tip-off ging het al mis. Ali moest de bal naar Mats tikken, maar Ali weet kennelijk niet wie Mats is. Het eerste kwart was slordig van onze kant. Baltempo laag, niet in de goede positie staan, denken dat je kunt verdedigen door alleen maar naar de bal te kijken, dat soort dingen. Maar Penta had te weinig aanvallend vermogen om ons echt te laten schrikken. Na tien minuten stonden we al op 17-14. En we zouden niet meer achterom kijken. Het tweede kwart ging al iets beter voor ons. Het luidste gejuich was toen Henzson scoorde. Want op de tribune weten ze: “Het is een bijzonder kind en dat is-ie!” (over auteursrechten van dit citaat wordt op verzoek onderhandeld). De rust kwam bij 38-20.

We hadden wel door dat we deze avond aan ons doelsaldo konden werken. Dus mochten we van onze schizofrene coach (“als we winnen ligt het aan mij, als we verliezen aan jullie”) vooral geen gas terugnemen in de tweede helft. En dat deden we dan ook niet. Opvallend vaak konden we een break lopen. De Drachtsters kwamen er (constant!) niet aan te pas en aan het eind van het derde kwart waren we de zestig punten al voorbij, wat een luxe! Waar zou dit eindigen? Dat viel nog wat tegen. Het werd nog een brekenbenenwedstrijd. Bij Penta was er al een achillespeesblessure, aan onze kant viel eerst Jehannes uit omdat er iemand op zijn knie viel en vervolgens hobbelde ook Ali het veld uit met een verzwikte enkel. Gelukkig bleven Mats en Nils maar scoren, ook al waren de pogingen om Nils aan een wedstrijddunk te helpen armoedig. Toch: plus 47 aan het eind van de wedstrijd, lekker!

Toch was er nog een tegenvaller na de wedstrijd. “Er waren ons vrouwen beloofd!” zei Jeroen in het clubhuis. Tja, dat kunnen we de tafeldames van Penta (zie deel 2) verwijten. Maar hun coach zal op de training passende disciplinaire maatregelen nemen, is ons uit goede bron gemeld. Het mooie is dat we alsnog drie dames uit de Carti-posse mochten verwelkomen. Werd het toch gezellig!

Scores: Jan (de bitterballenbakker, met een beetje hulp van Mats) 0, Ali (wat?! serieus!? Zo weinig? Zet ‘m op de bank!) 2, Henzson (cakemaster) 2, Jehannes (moest vooraf zijn eigen team fluiten) 4, Arnold (deed het in het begin even voor en geloofde het toen wel) 5, Jeroen (voor al uw psychologische oorlogsvoering) 6, Nils (zelf maar een leuk plekje in het veld zoeken en je ding doen) 27, Mats (probeerde de score van zijn coach van vorige week te evenaren, net niet gelukt) 40.

Deel 9: Onvervalste scorebordjournalistiek
Groene Uilen 5 – Menhir: 60-66 (waarschijnlijk…)

Wie niet zo gelooft dat de wedstrijdverslagen die hier verschijnen gebaseerd zijn op waar gebeurde en dus niet verzonnen feiten, die hoeft het volgende stukkie ook niet te lezen. Het lijkt wel nepnieuws. Want wat er zaterdag in Groningen gebeurd is is echt niet te geloven als je er niet bij was…

Feit was dat we de laatste tijd niet zoveel gespeeld hadden en ook niet zoveel getraind. Nou ja, op die ene idioot na die elke zondag in de kerstvakantie negentien kilometer achter elkaar rende in een tijd waarin je ook een hele basketbalwedstrijd kunt spelen. Feit was ook dat de meesten het er goed van hadden genomen in de feestperiode en dat dat ten koste ging van de fitheid. Maar het feit was ook dat de meesten van ons er weer zin in hadden, want we stonden met acht van de tien bij het clubhuis en nummer negen zou op eigen gelegenheid naar Groningen vliegen. Alleen die nummer tien, ja die vindt werk belangrijker dan een potje ballen. Laat je voor werk nou feitelijk nog een stuk of honderdvierenzestig andere uren per week ter beschikking hebben!

Het vijfde van de Uilen, daar hadden we dit seizoen al eens dik van gewonnen (71-31, feit!). Maar ze hadden wel wat bijgeleerd, daar zijn het studenten voor en inmiddels ook al vijf potjes gewonnen. We konden dus tegenstand verwachten. Maar niet alleen in het veld zouden moeilijkheden ontstaan. Vooraf deed men alle mogelijke moeite om de 24-secondenklok klaar te krijgen. Maar wij zeiden doodleuk dat wij in deze competitie daar niet mee spelen, dus…bedankten wij voor de moeite. Ook het scorebord vertoonde al kuren. Er liep waarschijnlijk een extra zwak wisselstroompje door het elektriciteitssnoer.

Ja, en dan heb je natuurlijk nog de niet te stuiten vooruitgang in de vorm van het digitaal wedstrijdformulier! Gemak dient de mens, vooral als het werkt. Maar het wordt ongemakkelijk als het niet werkt. Feit! Wij houden in Sneek dan nog steeds als reserve de score op papier bij (bedankt Rob! Bedankt Jildert!), maar in Groningen was er geen backup. Tot aan de rust was dit geen probleem.

De Uilen buitten het thuisvoordeel en de conditionele voorsprong goed uit. Wij kwamen na een koude start niet verder dan de tweede versnelling en dus bleven we wat pruttelen, horten en stoten. En wat schoten die lui veel raak zeg! Dat kan frustrerend zijn, maar in dit geval werden we er niet nerveus van. Wat je in dat geval namelijk altijd zegt: “dat houden ze niet de hele wedstrijd vol!” Het eerste kwart was nog voor de Uilen. Maar de voorsprong was niet heel groot. Hoe klein dan wel, vraagt u? Dat weet ik niet meer (feit!) maar hoe dat komt leest u zo. Ook de situatie dat de score op het scorebord niet overeenkwam met die in het digitale formulier was vervelend, maar niet allesbeslissend. In ieder geval waren we bij de rust weer helemaal bij: 35-35, die stand weet uw verslaggever zeker!

En toen begon de ellende. Dan bedoelen we niet het feit dat Jeroen al ruim vijf minuten voor de herstart opriep tot het lopen van layups. Man, we liepen na twee kwarten allemaal al op onze laatste benen en dan in de rust ook actief aan de gang? Wat we wel bedoelen: toen we goed en wel de tweede helft begonnen waren viel het digitale systeem uit. Soms heb je geluk en blijken na herstart alle gegevens bewaard gebleven te zijn. En soms heb je geen geluk…

Alle gegevens weg dus. Wij willen aan het eind van een verslagje graag lezen hoeveel punten iemand gescoord heeft, maar dat konden we dus vergeten. Niet alvast naar het einde van dit verslag scrollen, beste lezer! Belangrijker: tja, hoeveel fouten hadden hunnie en wij eigenlijk gemaakt en wie precies? Het menselijk geheugen is tot veel in staat, maar niemand had zich er van tevoren op ingesteld dat we dit zouden moeten onthouden. Er is waarschijnlijk wel een protocol voor deze situatie, of beter: een rampenplan! Maar dat staat vast ergens in kleine lettertjes in een voetnoot op een subpagina op een darkweb. U begrijpt, uw verslaggever zit weinig achter de computer in zijn vrije tijd. Dus werd er gepolderd: “alle spelers hebben voor rust twee fouten gemaakt, dus mogen alle spelers er nog drie maken.” Dat pakte helaas verkeerd uit voor Jeroen. Hij moest in heel korte tijd na rust drie heel lullige foutjes maken omdat zijn teamgenoten hun directe tegenstanders heel makkelijk voorbij lieten lopen en zo kon hij voor het oog van vrouw en kinderen (de enige Sneker fans van de dag) op de bank gaan zitten toekijken. Gelukkig in goed gezelschap van Henszon, want die kwam ook niet meer aan spelen toe. Maar Henszon had nog leesvoer meegenomen voor onderweg, dus die verveelde zich niet.

Na het derde kwart konden we nog steeds opnieuw beginnen, want het was 50-50. Het vertrouwen in een goede afloop was er nog steeds bij ons. Maar het bleef stuivertje wisselen. Gek toch, hoe je zo tegen jezelf kunt spelen. Alle respect voor de Uilen, die bleven er veertig minuten vol voor gaan, maar wij gingen nu pas eindelijk eens een bal met overtuiging rondspelen. We hadden de mazzel dat Mats maar bleef stormen en steals pakte, dat Arnold er een paar ballen ingooide en dat Ali aanvallende rebounds begon te plukken en we kwamen zes puntjes voor met iets minder dan een minuut te spelen. Game over? Nou nee dus. Want toen viel het scorebord uit!

Misschien dat men erin geslaagd was om de tijd op het digitale wedstrijdformulier synchroon te laten lopen aan de scoreklok. Dat is ook een kunst op zich. In ieder geval besloot de arbitrage dat er nog driekwart minuut te spelen was. Wist u trouwens dat de Braziliaanse verdediger Marcelo van voetbalclub Real Madrid bijbeunt als basketbalscheidsrechter in Groningen? Kennelijk verdient dat andere baantje niet zo goed. We kwamen niet meer in de problemen en zo stond er na (meer dan) veertig interessante minuten de volgende eindstand op het scorebord: 0-6!

En dan nu toch de scores! Er mag over worden gecorrespondeerd:

Sybo (had last van heel andere feiten: zo’n verhuizing hakt erin) 0, Jehannes (alles gegeven en volgens het sheet niks teruggekregen) 0, Henszon (“every day is kiss-a-ginger-day”!) 0, Jeroen (coach voor de tweede helft) 0, Jan (met dat hele vervelende kuchje) 2, Nils (weer lekker aangepakt maar geen fouten meegekregen) 2, Mats (“dit zijn de lekkerste potjes, de hele tijd k*t spelen en aan het eind met de overwinning naar huis”) 7, Ali (volgende week dan maar die driepunter?) 9, Arnold (speelt altijd goed tegen studenten want die moeten nog leren en hij is in 1994 al cum laude afgestudeerd) 46 (waarvan 35 in de eerste helft. Zoek nu de ruststand nog maar eens op, beste lezer!).

 

 

 

De avonturen van heren 1 deel 8: vrede op aarde en in alle mensen een welbehagen
ESBC Menhir – Dyna’75: 53-46

Heerlijk! De laatste weken van december breken aan! De zwarte pietendiscussie is voorlopig voorbij, chocoladeletters en kruidnoten liggen voor halve prijs in de schappen, de kerstboom mag opgetuigd worden, er komt een hoop sneeuw aan en warme dagen vol gezelligheid. Vrede op aarde en in alle mensen een welbehagen….

Maar wij spelen eerst nog een potje basketbal en: BAMM, daar gaat het welbehagen! De voorbereiding is nog wel aardig, hoor. We hebben maar liefst tien man op echt en digitaal papier staan. Dat is inclusief junior Johannes (die is er wel bij) en Henszon (die is er niet bij). Maar negen man, dat is een volksoploop voor Menhir-begrippen. Een samenscholingsverbod zou bijna op zijn plaats zijn, aangezien we meestal met zeven man spelen. Ali is er voor het eerst sinds de eerste wedstrijd van het seizoen bij na zijn rugblessure en enkelbreuk en ook Nils huppelt weer rond, hij denkt stiekem alweer aan dunken. Jan is er alleen voor mentale en digitale ondersteuning.

Dyna komt met een veredeld U22 team aanzetten inclusief een ex-Menhirspeler die erg graag van ons wil winnen. Er lopen ook van die snelle mannetjes van één meter zestig bij, lastig voor ons om zo laag bij de grond te verdedigen. Wel vervelend: ze komen in rode pakkies aanlopen en dat is toch echt onze thuiskleur. Hoezo, “ik dacht dat jullie in geel speelden”? Of wij zo lief willen zijn onze sponsor LUDIEK te negeren en de shirts om te draaien. Nou, voor de goede lieve vrede dan! We beginnen dramatisch. De warming up heeft veel van onze krachten gevergd. Dat inlopen waren we al niet meer gewend en als je twee maanden met vier man en een halve paardenkop (of hoe luidt dat spreekwoord ook alweer) getraind hebt dan loop je tegen een snelle jeugdige tegenstander achter de feiten aan. 1-8 na vier minuten en die marge blijft tot en met de tiende minuut in stand (10-17). “Niks aan de hand mannen, zorg er wel voor dat het verschil niet meer dan twintig wordt”, zegt de coach.

Het tweede kwart is van onze kant nog slechter. We willen te snel, zijn onzorgvuldig en uit positie en krijgen break na break om de oren. De grootste kwaal: ieder denkt voor zichzelf dat hij het probleem kan oplossen. Maar ja, het blijft een teamsport hè? Je moet toch echt in teamoplossingen denken. Hoe dan ook, de frustraties richting elkaar, de scheidsrechters (omdat we vogelvrij zijn in de bucket) en zelfs de tafelaars (sorry!) lopen hoog op. Vrede op aarde… niks ervan en wel 14-30 achter! Zelfs Debbie heeft er geen vertrouwen meer in. De coach vraagt nog : “moeten we eens een zone proberen?”, maar ja, die man heeft weinig gezag dus ploeteren we voort, man tegen man. Gelukkig valt Nils scherp in en komen Mats en Jeroen nog voor rust met lange afstandsbommen zodat het geen twintig punten verschil wordt maar slechts 26-34.

En dan komt oudgediende Niels vanaf de tribune aanlopen en vragen of we alsjeblieft een zoneverdediging willen gaan opzetten. Mmmm, dat we niet zelf op dat idee gekomen zijn! De uitnodiging aan Niels om bij ons op de bestuurdersstoel te komen zitten wordt afgeslagen, maar we duiken de zone in. En meteen is Dyna van slag. We beginnen aan een 16-4 run (met een heel belangrijk drietje van Nils) en pakken de voorsprong. Eindelijk werken we voor elkaar in plaats van voor onszelf. Er moest wel een smeekbede van de Arnold en een dikke knuffel van Ali aan te pas komen. Dyna sputtert nog even tegen, maar na 44-46 nemen we met nog drie minuten te spelen het heft definitief in handen. Mats en Jehannes beslissen het vanaf de vrije worplijn. De tegenpartij valt ruziënd uit elkaar en dat is het beste bewijs dat je zelf goed bezig bent.

In de douche ontstaat nog een rel om een bruine handdoek, of was het toch een grijze? Maar in het clubhuis keert dankzij de handige handjes van Nico en dus dankzij de werkende kachel het welbehagen snel terug. Laat die kerststemming nu maar komen!

Scores: Sybo (helemaal voor het concept “snel wisselen”) 0, Johannes (junior, twee potjes op een een avond gewonnen) 2, Jehannes (senior, goed voor de slotscore) 2, Danny (zou wat meer moeten trainen, het viel zelfs de tegenpartij op dat hij “gegroeid” was) 2, Arnold (gaat wat minder trainen…zegt ie! Maar wie gelooft dat?) 2, Jeroen (uiteraard van achter de driepuntslijn) 3, Nils (niks te zien van een blessure) 7, Ali (check de foto’s! als er vier man op jou staan, staan er dus vier van ons vrij) 15, Mats (“analyse van de wedstrijd: gewonnen”) 20.

Historische veldslagen deel 7: De Valkenlaan-confrontatie
HBV Falcons – ESBC Menhir 54-59

490 voor Christus: de Atheners verslaan de Perzen bij Marathon. 9 A.D.: drie Romeinse legioenen worden in de pan gehakt in het Teutoburgerwoud door Germaanse stammen. 1345: Slach by Warns de Friezen verslaan de troepen van graaf Willem IV onder het motto “leaver dea as slaef”. 1815: Napoleon vindt zijn Waterloo bij…Waterloo. En dan is het opeens 10 november 2017 en staat er een potje basketbal tussen Hoogeveen en Sneek op het programma!

Het Menhir legioen is al aardig gedecimeerd. Slechts zeven manschappen zijn klaar voor de strijd. De Carti-gladiatoren zijn nog steeds herstellende. Jongeling Nils vecht op een ander niveau zijn eigen strijd (en boekt voor het eerst in zes jaar een overwinning op vijand Five Pack). Oudgediende Jan heeft zich vooraf al stevig ingezwachteld. Veteranen Sybo en Arnold nemen tijdens de tocht naar het strijdperk nog een hazenslaapje. Gelukkig snurken ze niet. De TomTom stuurt de snelle Jeeps van Danny en Jeroen in een omtrekkende beweging om Hoogeveen heen. We vallen dus aan vanuit het Oosten.

Zelfs in oorlogen zijn er regels. “All is fair in love and war”, dat is niet helemaal waar. Er is nog zoiets als de Geneefse conventie. We kunnen er deze avond bijna een beroep op doen. De onafhankelijke toezichthouders verliezen de veiligheid uit het oog. Danny is het voornaamste slachtoffer. Hij gaat regelmatig tegen de vlakte. Een vrije loop naar de basket is er niet bij: het luchtafweergeschut gaat gewoon aan je armen hangen. Zoveel strijd zijn we niet gewend, maar we passen ons aan. We moeten wel, willen we niet volkomen onder de voet gelopen worden. Wat zij kunnen, kunnen wij ook en het wordt toegelaten. Van een Jan of een Jeroen weet je dat ze ook kunnen uitdelen, maar zelfs Arnold laat zich niet onbetuigd. Lefty S. heeft een leesbrilletje nodig, maar kan vanaf de bank zien dat de coach aan de andere kant van de zaal guerrilla-tactieken hanteert om zijn tegenstanders van het scoren af te houden.

Tijdens de wapenstilstand steken we de koppen bij elkaar. De verdediging moet beter stand gaan houden. We moeten meer druk zetten. Als we dat doen en het hoofd koel houden, dan ligt een overwinning binnen het bereik. Drie minuten na de pauze zijn we langszij. De belangrijkste aanvalswapens van de Falcons is het zwijgen opgelegd. Scherpschutter Mats neemt het over en ook Jan doet een duit in het zakje. We pakken een 42-54 voorsprong.

Nog één keer richt de tegenstander zich op voor een laatste Ardennen-offensief. Maar verder dan 54-56 komen ze niet. We vechten de laatste minuut met onze laatste reserves uit en Mats bezorgt ons met vrije worpen de zwaarbevochten overwinning. Deze slag is in ons voordeel beslist. Het gevecht om de beste wasser van de troep gaat echter voort. Jan heeft een dubbele dosis wasverzachter in de strijd gegooid. Jeroen neemt de uitdaging weer aan. Maar wat heeft Jeroen met de vrouw van Jan gedaan? Nu hebben we alle tijd om de wonden te likken en ons voor te bereiden op de volgende slag: de slag in de Marsch op 2 december tegen Exercitia. Dat wordt weer een exercitie op zich…

Scores: Sybo (nog 1,8 seconden het veld in voor een applauswissel) 0, Jehannes (druipt als enige af na de strijd, op de fiets door de regen) 2, Jeroen (warempel, toch gescoord!) 2, Arnold (het vizier niet op scherp) 5, Danny (onmachtig, tijd om op te laden) 9, Jan (smeert zijn teamgenoten fouten aan?) 10, Mats (waar gaat ie liever heen, Wildlands of Woeste Hoeve? Dit is geen prijsvraag) 31.

Deel 6: Met passende bescheidenheid delen wij u het volgende mee…
Menhir-Moestasj 2: 68-43

Eigenlijk zie je het van tevoren al aankomen. Er staat een wedstrijd op het programma die je, op basis van wat tot nu toe gespeeld is door de diverse teams, makkelijk moet gaan winnen. Je hebt een kans om eens serieus aan je doelsaldo te gaan werken. En dan gebeurt precies wat je verwacht: het wordt een slechte pot en je kan alleen maar blij zijn met de twee punten.

Moestasj 2 kwam op bezoek. Studentenploeg uit Groningen. Geen uniforme tenues, geen eigen (basket)ballen mee, Engels als voertaal en elk jaar weer een andere selectie, want “de eeuwige student” bestaat niet meer. Veel te duur, al dat lange leren! De studenten hadden in eerder stadium met 125-31 aan de broek gehad van zustervereniging Groene Uilen. Zo’n uitslag ruikt naar matchfixing, toch maar eens een documentairemaker erop af sturen zou ik zeggen.

Hoe motiveer je als thuiscoach dan je team om toch een goede pot op de mat te leggen? Het lukte coach Arnold duidelijk niet. Hij kwam vooraf de kleedkamer binnen en zei: “Als we van deze gasten verliezen eet ik mijn shirt op!” Nou, dat wilden we allemaal wel meemaken. Scoren op eigen basket, de bal aan de tegenstander geven en vooral niet verdedigen, dat waren de suggesties die de heren van Menhir aan elkaar deden.

Het was een prima gelegenheid om aan klantenbinding te doen, want de tribunes zaten vol (voor Sneker basketbalbegrippen dan hè?). Oudgedienden Niels en Chas zaten als eerste aan de koffie, we kunnen niet wachten tot ze weer op het veld staan in een wedstrijdpakkie. Ook Hindrik was er nog. Hij gaat binnenkort – weer – naar het andere eind van de planeet maar kwam ons hier nog even aanmoedigen. Misschien leert hij ons voor vertrek nog wel even de Maori wedstrijdvoorbereiding, want die kunnen we wel gebruiken om in de juiste stemming te komen.

We slaagden erin om tegen deze laagvliegers nog achter te komen ook (2-4). Aan de frisgewassen shirts lag het niet. De familie Weerts wint de waswedstrijd ruim op punten, misschien iets voor de penningmeester om er een fles wasmiddel tegenover te zetten. Danny, hij had de hele week niet getraind, stond zowaar in de basis. Waar had-ie dat aan verdiend? Aan het feit dat hij bij het begin van de wedstrijd aanwezig was? Gezien zijn spel mag hij volgende keer weer een half uurtje later komen, dat ligt hem beter. Hoe dan ook, we herpakten ons en dubbelden de tegenstander al in het eerste kwart (20-10).

Het tweede kwart was niet best. Moestasj had gelukkig helemaal geen wapens, maar wij hadden er ook maar eentje. Mats was de enige die een acceptabel niveau haalde. Hij moest ook wel: de helft van het publiek (drie generaties Haven met aanhang) was voor hem gekomen dus gaf hij gas. En Lefty S. was er ook nog. Meneer de voorzitter was de hele week crisismanager op zijn werk wezen spelen en stond ook nog stand-by tijdens de wedstrijd, de telefoon op de spelersbank. “Als er gebeld wordt, stap ik direct het veld weer uit” zei hij. Dus wij riepen meteen na zijn eerste actie (een score!) “Sybo, telefoon!” lachen was dat. Voormalig dunkgod Ali had inmiddels ook op de tribune plaatsgenomen en hij zag van boven dat het spel van Menhir…slecht was, slecht!

De rust kwam bij 30-17. In de rust voerden we wat herstelwerkzaamheden uit aan een van de netjes, wat ons op een waarschuwing van de thuisfluiter kwam te staan: je mag alleen aan het netje zitten als de scheids dat goedkeurt. Gelukkig begonnen we het derde kwart niet met twee vrije worpen tegen, maar met balbezit omdat de tegenpartij te lang over de hervatting deed. Tja, je hebt tien minuten (in dit specifieke geval deze avond toevallig acht) en als je dan de tactiek nog niet afdoende besproken hebt…Henk telde wel héél snel tot vijf trouwens!

En eindelijk sloegen we een gaatje. We deden wat verdedigende aanpassingen en passten zelf de bal op een acceptabele snelheid rond voor een 26-10 tussensprint. Mooiste actie was van Jehannes. Hij blokte een tegenstander, bezorgde de bal bij de guard, rende naar de overkant, kreeg de bal terug en rondde af met een score.

Het laatste kwart, ja jammer dat dat er ook nog was want de sjeu was er wel af. Danny slaagde er nog in een briljant achteloze achterwaartse pass van Mats NIET te waarderen met een score uit een open layup en Nils ging nog een paar keer de gehaktmolen in. De scheidsrechters geloofden het ook wel. Waarom nog fluiten? Dan ben je alleen maar later thuis! Een relatief magere overwinning dus voor ons. Vrijdag mogen we in Hoogeveen proberen om er een maginificent seven in a row van te maken. We gaan er weer vol voor!

Scores: Arnold (staat heel veel vrij in de wedstrijd, ook een kwaliteit, maar gooi nou eens een bal naar de ring a.u.b.), Jeroen (krijgt meer elleboogstoten op training dan in de wedstrijd) 2, Sybo (de barman laat het afweten) 4, Jehannes (zijn eigen teampje wordt ook steeds groter) 5, Nils (vast hier en daar wat blauwe plekken overgehouden) 6, Jan (twee keer op de avond door dezelfde enkel gezakt) 8, Danny (gezelligheidsdier, wanneer gaan we stappen met zijn allen?) 13, Mats (klaag je nou over te veel of te weinig speeltijd?) 28.

Deel 5: Het belang van de zevende man
BVG 3 - Menhir: 54-60

Daar stonden we dan met zes man (Arnold, Jan, Jeroen, Mats, Nils en Sybo, in willekeurige maar ook, niet toevallig, er is over nagedacht, bijna op het dwangmatige af, alfabetische volgorde) bij het clubhuis. Te wachten of er nog meer zouden komen om mee te spelen in Groningen als nummer twee tegen de nummer drie. Op woensdag hadden we tenslotte nog acht man gehad toen we op bezoek gingen bij Quintas in Lemmer voor een oefenpotje. Toegegeven, toen hadden we er ook al drie alternatievelingen bij (lees: talentvolle jeugd).

By the way: als er binnenkort nog iemand bij Quintas gaat kijken, neem dan even daarvandaan het Chocomelkrat met bidons van ons mee. Onze sticker staat erop, dus hij is makkelijk te herkennen. Maar nu kwam er niemand meer bij. Jehannes bleek “missing in action” na een laatste appje dat hij erbij zou zijn. Treinen, vertraging, lege batterij op de telefoon en dan kun je zelfs in dit tijdperk een tijdje van de aardbodem verdwijnen. We zijn geen zoekactie gestart.

Ja, en dan hadden we Danny nog. Op de woensdag hintte hij al dat hij er mogelijk niet bij zou zijn. En op zaterdagmiddag meldde hij dat hij het niet ging redden. Een dagje op een beurs staan in het midden van het land en dan nog in Friesland heen en weer moeten rijden, dat was wat veel werk, laat staan ook nog naar Groningen tuffen om een potje te ballen. Een muzikale tip voor Danny: Hilton Barcelona van Stef Bos. Gaat ook over een zakenman op een beurs. Die ging veel later op de avond dan wij nog leuke dingen doen. En gelukkig konden wij Danny ompraten. Hij hoefde van ons niet per se om 21.00u in Groningen te zijn, ietsje later was ook best. Er zitten tenslotte 24 uur (soms 25, of niet?) in een dag en die moet je wel besteden.

Hoeveel spelers en toeschouwers van BVG zouden gedacht hebben dat ze een zware avond tegemoet gingen toen ze het stelletje ongeregeld uit Sneek binnen zagen komen? Zes man waarvan de helft bejaard (voor wie zich aangesproken voelt), dat moest geen probleem worden voor de elf Groningers. Onze warming up was bovendien ook naadje, maar dat gaf niet, want in de zaal was het al een graad of dertig. We gingen goed van start, dat wil zeggen: wij scoorden wel en BVG nog niet echt veel. De mooiste actie was de laatste score van het eerste kwart. Bal veroveren, driemans break, Arnold op Mats, Mats op trailer Nils en die legde hem rustig in het netje (volgende keer even doordunken a.u.b!) Stand na tien minuten: 7-12.

Daarna waren we even verdedigend niet scherp. Die Groningers zetten blocks en zo, erg vervelend, daar houden we niet zo van want dan moet je daar omheen vechten of switchen en ja, welk van de twee mogelijkheden pak je dan en weten je teamgenoten dat dan ook? Dat ging dus een paar keer mis en BVG schoot een paar keer raak van  afstand. Maar dat kan Mats ook. En Jeroen hielp in het slot van de eerste helft ook nog mee, op de break nog wel! Geen traditioneel drietje voor hem deze keer. Toch stonden we achter (25-23), maar gelukkig was Danny ingevlogen vanaf Harlingen. Toch nog gekomen! Het gerucht dat de politie in Harlingen een inval ging doen bij de Hell’s Angels zal eraan hebben bijgedragen dat Danny ons kwam vergezellen. Vraag hem er maar eens naar, hij zal wel zeggen dat hij zijn motor al verkocht heeft, maar dat kan best een illegale transactie geweest zijn.

We kregen in de rust bezoek van de scheidsrechter, met de vraag of ze nog ergens op moesten letten. Ze hadden gemerkt dat er “hier en daar wat irritatie” was. Toch netjes, dat vragen om feedback. Het hielp alleen niet, want in het derde kwart ontbrandde het pas echt. Het was Jan die een robbertje uitvocht met een mede ex-Winschotenaar. Wel fair van de heren om iemand van gelijk gewicht uit zoeken, dat geeft eerlijke kansen. Jan deed wat vroeger Hindrik Dijkstra (kent u die nog?) altijd deed: veel tegen de vlakte gaan. Er kwam bij dat de tafelaars al aan het bier zaten. BVG had voor later op de avond een café afgehuurd maar deze jongens waren vast aan het indrinken. Ging ten kostte van de concentratie, moesten we ook nog zelf op de score gaan letten! Maar ondanks alles hielden we stand en kwamen we zelfs weer op voorsprong: 41-42.

Ja en dan komt de coach met het bekende recept: zorgen voor balbezit en dan de wedstrijd uitspelen. Net zo lelijk als het Nederlands voetbalelftal a.u.b. Tikkie breed, tikkie terug, dat werk. Maar dat hou je geen tien minuten vol. BVG probeerde druk te zetten met een full court press, maar ze hadden het net niet voor elkaar, of wij net wel. We namen snel genoeg de bal in om uit de problemen te blijven. Sybo bleek bijzonder balvast en dat was in deze fase heel belangrijk. Het maakte hem niet uit dat zijn tegenstander een kop groter was en  al zijn gewicht in de strijd gooide. Lefty had de bal en Lefty hield de bal, tot twee keer toe. Nils gooide er nog een loepzuivere tweepunter in. Zuiver schieten moest ook wel op deze baskets, want bijna alles wat de ring raakt ketst eraf. Maar verder was het wat scoren betreft een one man show. BVG gaf voorin veel druk, maar dat had Mats wel door. Hij hoefde de bal alleen maar over de verdediging te gooien en Danny rende erachteraan. Danny scoorde 16 van de 18 punten in dit kwart, over een eindsprint gesproken.

Met nog twee minuten te spelen hadden we de winst binnen. BVG kon geen vuist meer maken en wij hielden balbezit. Vijf overwinningen op rij. Als we het hoofd koel blijven houden kunnen we tegen Moestasj voor zes op een rij gaan. Maar dat wordt weer een heel ander spelletje…

Scores: Sybo (vakantieman) 0, Jeroen (na 19.00u mag je minstens honderddertig bij Heerenveen!) 2, Arnold (pitstop in de pauze wegens braakneigingen) 6, Jan (gelukkig, de wasmachine doet het weer, hier heb je de tenues!) 6, Nils (heerlijk als een speler doet wat hem verteld wordt) 6, Danny (perfect professionele instelling, ondanks 500 reiskilometers, neem maandagavond maar vrij dan (18), Mats (ook hij moest eruit omdat hij op kotsen stond) 22.

Deel 4: Verkeerde golflengte, maar desondanks…
Menhir – Scylla 2: 66-62

Het was vrijdag weer zover. De grote vraag: wie kunnen er spelen vanavond? Krijgen we wel een team op de been? En natuurlijk lukte het weer. Met kunst en vliegwerk kregen we acht man op papier. Bleken we een veeeeeel groter team te hebben dan de tegenpartij…

Op de maandag ervoor werden we blij verrast met de komst van Ali Carti (hij weegt 204 pond en is 198 cm, wilt u hem bezoeken, hij slaapt van 0.00 tot 24.00). Die had zich dit seizoen nog niet in de RSG laten zien, maar wilde toch even wat beweging na die rugkwetsuur. Broer Henzson was er maandag ook, maar hij haakte tijdens de training af. Het ziet er niet best voor hem uit. Die knie hè? Dat gewricht blijft een fout in de schepping. Tip van de coach: er aan de bovenkant wat aftrainen en aan de onderkant wat bij. Ali was er woensdag ook nog. En we trainden best wel lekker fanatiek met zijn allen. Nou ja, met zijn allen: Arnold lag aan de zijkant van het veld wat buikspieroefeningen te doen want lopen, dat ging wat moeilijk (overbelast). Maar Ali ging door zijn enkel en dus moesten we vrijdag weer zonder hem aan de bak. Zo heb je twee Carti’s, zo heb je er geen. Jehannes bleek geveld door ziekte en Jan (wat nou, feestvakantie!) strompelde nog met een kuitspierblessure, maar hij was er wel bij.

Nagenoeg de complete selectie (op bikkeltje Jeroen na) was al vroeg in de sporthal om te fluiten, te coachen of te tafelen en het werd dus een lange avond voor alle mannen. En het leek net teveel van het goede voor iedereen. Danny kreeg het maar niet warm. Maar misschien zorgde ook het feit dat Scylla 2 met slechts zes man kwam opdagen voor onderschatting. We gingen in ieder geval niet in de gewenste versnelling van start. Nee, we liepen achter de feiten aan. Het was zo onrustig allemaal, zo onscherp, zo laks. En daar profiteerden de Groningers goed van. Want de zes hadden samen wel meer dan een eeuw basketbalervaring. Daar heb je bij Menhir ook maar drie spelers voor nodig, maar goed. Ik noem geen namen, u kent ze wel.

Dat tweede kwart, wat begonnen we daar slap, zo hé! We zaten met zijn allen gewoon niet op één lijn. En dan kun je soms hele basale dingen vergeten, individueel en als team. Aanvallend rebounden? Wat is dat ook alweer? En als je dat niet doet en de tegenpartij rent ervandoor met bal en al, wat moet je dan ook alweer doen? O ja, keihard terugrennen en een voordelige verdedigende positie innemen. Ik schrijf het toch maar even op, misschien handig voor later, ooit. Zo keken we tegen een 20-31 achterstand aan. Gelukkig ging het daarna ietsje beter. Mats bleef natuurlijk scoren, hij had ook tien hele minuten pauze gehad want warmlopen in de rust is niet zijn ding en ook bikkeltje Jeroen kwam weer met zijn plichtmatige driepunter, maar na dertig minuten stonden we nog steeds achter.

En toch had iedereen zoiets van “Kom op, van deze zes gasten mag je toch niet verliezen!” En inderdaad, dat was onze eer te na. Ongeslagen blijven zo lang het kan is de boodschap en we bleven dus stug doorgaan. Dat bij Scylla een speler vijf fouten kreeg en men dus geen wissel had werkte ook in ons voordeel, hoewel: bij Menhir mochten de bankzitters ook blijven zitten. Arnold bereikte zijn eigen hoogtepunt met een heerlijke pass over het hele veld op Nils, die voor 56-56 zorgde. Bovendien was onze guard lichtelijk geprikkeld door de opmerking van zijn tegenstander. Die had zijn statistieken gecheckt, dat schijnt in dit digitale tijdperk te kunnen. En Arnold stond op nul uit drie, wat dat dan ook maar mag betekenen. Daar is maar één woord voor: scorebordjournalistiek! Uw verslaggever gooide er nog tien punten in (vier uit vijf of zo en 1 uit 2 van de vrije worplijn, bent u statistisch ook weer helemaal bij). Mats en Danny waren vanaf de vrijeworplijn net zo trefzeker en dat was voldoende. Weer een potje gewonnen. En nu vakantie (behalve Jan)! O ja, wie van u werd hoe laat met pijn in het lijf wakker de volgende ochtend? Ik om 5u57…

Scores: Sybo (heeft weer andere kwaliteiten dan punten maken) 0, Jan (in het clubhuis nog bezig met het verwerken van de wedstrijd, elektronisch dan hè?) 4, bikkeltje Jeroen 8 (misschien wel meer, pak die dan maar van Mats), Nils (wanneer val ik aan, wanneer verdedig ik) 8, Danny (met zijn hoofd al bij de verhuizing. Samenwonen, heerlijk!) 11, Arnold (die steunkousen, geen gezicht maar gelukkig waren ze niet vleeskleurig) 14, Mats 19 (misschien wel minder, geef die dan maar aan Jeroen).

Deel 3: Vrijdagavond…stuntavond!
Menhir – BV Leeuwarden 3: 51-43

Ja, het was de vierde wedstrijd op het programma, maar Donar kwam vorige week niet opdagen. We zien ze maart volgend jaar wel verschijnen. En dus is dit verslag nummer drie. Na potjes tegen teams die ook voorgaande seizoenen al als laagvliegers beschouwd konden worden wachtte nu een geduchte tegenstander: de kampioen van vorig jaar! Danny dacht dat hij ze al had zien trainen en was onder de indruk. Dan heb ik nieuws voor je Danny: die jongens spelen dit jaar in het tweede en niet in het derde.

Ken je dat? Je ziet de ingang van een mierennest. Mieren lopen in en uit. Je besluit eens even een flinke trap tegen de stenen de geven, net naast de ingang. En plots komen er hele hordes naar buiten. Nou, zo ging het ongeveer. Er kwam geen trap aan te pas, maar ze bleven maar door de deur komen, spelers van de tegenpartij. Het leek wel of er zestien stonden warm te draaien. Maar uiteindelijk mogen er maar twaalf op papier. Nils kreeg een deja vu: had hij niet vorige week al tegen dit team en deze coach gespeeld met de U20 (en met 60 punten aan de broek gekregen)?

Wij konden met pijn en moeite negen man op het sheet zetten. Jan was net terug van twee weken feestvakantie, Ali gaf zijn rug nog rust en Danny ging met broer Rick naar een concert… toch jammer dat die wereldartiesten bij hun mondiale tournees geen rekening houden met het programma van ESBC Menhir Sneek heren 1. Ik zal hun managers nog eens een mailtje sturen. Jeroen had van donderdag op vrijdag zitten spoken op zijn toilet, maar hij was er wel. Henzson’s knie was nog niet helemaal heel, maar ook hij kwam. Henzson lijkt sterk op zijn broer: ook hij leeft in de tijdzone van Aruba. We vroegen Johannes Idsinga, die in Delft toch dikke heimwee had naar Menhir, of hij ook een balletje bij ons wilde gooien. Dat wilde hij wel.

Aan de shirts lag het deze keer niet: ze waren keurig droog. Sommige waren zelfs dubbel gewassen, omdat er volgens moeder Hettinga na de eerste wasbeurt een zurig luchtje aan bleef hangen. Namen en rugnummers a.u.b.! Maak u geen zorgen, uit welingelichte bron weet ik dat de shirts na de pot tegen Leeuwarden ook goed fris zijn. Een blauwe voorwas, een paarse hoofdwas en een crèmekleurig wasverzachtertje en we kunnen er straks weer tegenaan.

En dan de wedstrijd! Man, wat gingen die Leeuwarders hard van start. Jonge benen hè? Nou ja die guard was wel op leeftijd, maar dat zijn vaak de besten. Dit was een wereldreiziger tussen Leeuwarden en Harlingen en hij gooide er veel ballen in. Maar wij bleven bij. Want zij renden wel net als mieren veel door elkaar op de aanvalshelft, maar wij pakten ze in de transitie van aanval naar verdediging. En toch zeiden Mats en Arnold tegen elkaar: “dit gaan we niet volhouden”. Arnold’s hartslag was 200, die van Mats naar eigen zeggen 400 (toch maar eens een dokter opzoeken zou ik zeggen). Na tien minuten stonden we 17-18 achter.

Het tweede kwart was echter voor ons. De guard van de tegenpartij kwam in foutenlast en wij profiteerden optimaal toen hij op de bank zat. Mats knalde met scherp van afstand, Jeroen gooide er ook een traditioneel drietje van de top in en de gasten gooiden zo ongeveer elke bal mis. Bij rust stonden we op 28-20. Onze huisfotografe Debbie had toen al dekking moeten zoeken nadat een bal als een vuurpijl op haar afkwam. Na rust schoot Jeroen nog maar eens van afstand, nu van de zijlijn. Weer raak! Wel een leermomentje voor de scheidsrechter: als iemand in balbezit met zijn hakken op de zijlijn staat, dan is hij uit. Verder wel consequent gefloten al zeggen ze het zelf. Die belofte dat ze gratis kunnen drinken na afloop heeft weinig aantrekkingskracht trouwens…

Na dertig minuten stonden we op 37-30 en voor de taak om de zege over de streep te trekken. Daarom was het lekker dat Mats raak bleef schieten. Maar ook rookie Johannes liet zich niet onbetuigd. Keurig centerwerk, nuttige schijnbewegingen en een paar scores op rij en we liepen naar 48-34. Toch kwam Leeuwarden nog een keertje terug in de wedstrijd, tot 48-40. Wat heerlijk dat je dan een time-out kunt nemen en dat werkelijk elke willekeurige speler of voorbijganger kan zeggen waar het bij ons fout loopt en dat we gewoon niet zo moeilijk moeten doen. En inderdaad, we gingen de bal gewoon rondspelen, zodat Leeuwarden wel moest komen. En dat lukte ze dan niet, want na een aanval over zeventien schijven knalde Mats ons met zijn vijfde driepunter in veilige haven.

En heren: we hebben een clubhuis, maak er gebruik van! Voor vier bier en twee chocomel kunnen we de kachel niet aanzetten….

Scores: Sybo (wel fraaie actiefoto eraan over gehouden) 0, Arnold (geen rek meer in het rechterbeen) 2, Henzson (weer bizar zijwaarts onderhands gescoord) 2, Nils (heren is geen U20) 4, Jehannes (op de break, jawel!) 5, Jeroen (geniet, maar schiet met mate!) 8, Johannes (je contract voor H1 ligt klaar) 9, Mats (op tijd naar bed want dit weekend nog meer te doen) 21.

 

 

Deel 2: One for the ladies
Penta – Menhir: 50-68

We mochten voor het eerst buitenshuis spelen. Op bezoek bij Penta in Drachten. Lefty S. had er een afspraak voor afgezegd om tegen zijn zwager Maarten te kunnen ballen. Bleek die helemaal niet mee te doen aan Drachtster zijde! Dat wordt een familievete. Ook een beetje tegen de verwachting in kwamen we Frits wel weer tegen. Die had toch afscheid genomen na veertig jaar basketbal? Dat wel, maar een fluitje vasthouden (en erop blazen), dat kon nog wel.

We waren er niet helemaal klaar voor. Mats had de erfenis van Chas in ontvangst genomen, het Chocomelkrat met bidons, maar dat liet ie lekker achterin de auto bij het clubhuis achter. Er zijn mensen die dorst hebben geleden zaterdagavond. De basisvijf, die was niet moeilijk te bepalen: iedereen die op woensdag getraind had mocht erin. Jan, onze digispecialist, deed weer niet mee wegens kuitklachten. Van onze andere attractie, het Carti-duo, ontbrak Henzson nog wegens knieklachten en haakte Ali in de warming up af met een rug die op slot sprong. Ach die broers, they are big, they are black and… they bruise easily.

In de kleedkamer was het al misgegaan. Toen we de tenues aantrokken bleken ze nog vochtig. Jeroen had ze kennelijk buiten in de regen laten hangen en toen zompig in de tas gemikt. Dan leer je toch weer de was- en droogkwaliteiten van Jan (of echtgenote?) waarderen. Penta begon beter. Jehannes hield ons in de race en ook Mats wist de basket te vinden, maar na tien minuten stonden we 17-14 achter. Dat werd zelfs 21-14, maar toen maakte Arnold zich even kwaad. Hij was wel klaar met het spelletje van Menhir, slordig, chaotisch en ongeordend. “Alstublieft even iets langer en sneller rondpassen die bal, dank u!” Hij gooide er zelfs een baseline drive met éénhandige reverse layup in (dat gelooft niemand) en we kwamen aan de goede kant van de score, 29-33 bij rust.

En waar Penta na de rust niet meer de juiste versnelling vond, bleven wij lekker voortpruttelen. Nog steeds niet denderend, maar de voorsprong werd uitgebouwd. Ondanks het feit dat Danny niet in de wedstrijd zat. Er lukte hem weinig en omdat hij ook geen fouten mee kreeg begon hij wat te piepen, terwijl we al twintig punten voor stonden. Dat lokte bij Jeroen een reactie uit: “Wat ben jij een wijf als je ongesteld bent!” Gelukkig bleef Mats maar scoren. Toch bleef hij solliciteren naar een plekje op de bank, want ja, die rokerslongen hè?

In het slotkwart ontpopte onze jongste man Nils zich tot go-to-guy met een paar verrassende hookshots. We speelden het potje rustig uit, Sybo zag vanaf de bank toe dat het goed was en hoefde niet zo nodig het veld meer in. Had Penta dan niets positiefs aan de avond overgehouden? Jawel: Ali had niet tegen ze gescoord en ze wonnen de nazit in de kantine. En dan de dames! Die achter de tafel. Manon, Manon, Manon, als ik aan jou denk denk ik aan de Jeugd van Tegenwoordig. Die hebben wel het meest energieke Nederlandse liefdesliedje voor jou gemaakt. Stoere videoclip ook. Esther komt er in de muziek op Youtube wat bekaaider van af. Er is een soft aanmoedigingsliedje op jouw naam. Het refrein: “Hou je hoofd omhoog en je rug recht”, daar moet je het mee doen. Wel handige tips voor een basketbalster trouwens. Dames, de chocomel staat voor jullie klaar in het clubhuis volgende keer!

En verder zijn er gelukkig geen beelden van wat er allemaal in de kleedkamer gebeurde na afloop. Mannen die elkaar de rug inzepen en een blote man op zijn knieën voor Ali, dat wil je niet op je netvlies hebben…

Scores: Ali (DNP, ben je nog uit de auto kunnen komen met die stijve rug?) 0, Sybo (Spare Rib Express Sunday) 0, Jeroen (lekker zo’n elleboog in je rug!) 3, Arnold (twee potjes per weekend winnen) 7, Jehannes (mooie sterke score met bonus in het slot) 9, Nils (spelen bij de heren is makkelijker dan bij U20) 9, Danny (gaf virtueel niet thuis, maar kwam toch nog tot) 14, Mats (stiekem wisselen als de coach niet kijkt) 26.

Deel 1: Seizoensopener
Menhir-Groene Uilen 5: 71-31

Deel 1: Seizoensopener

Menhir-Groene Uilen 5: 71-31

Het zag er niet best uit aan het eind van vorig seizoen. De heren hadden nog maar zes man op papier, officieel niet eens voldoende om een nieuw seizoen in te gaan. Ali was afgehaakt. We konden hem echter ompraten en dus is hij er weer bij. Henk had het team verlaten. Een hardnekkige Achillespees verhinderde vrijuit spelen. Maar Henk heeft pas vier, misschien vijf basketballevens gehad en wie weet sluit hij ooit weer aan. Hij is nog jong! Chas vertrok na twee gezellige jaren terug naar Lemmer. Officieel gaf hij als reden op dat hij een nieuwe baan met onmogelijke werktijden had. Insiders weten wel beter. De ware reden is dat Chas een vriendin kreeg en dat hij die wilde beschermen tegen rare verhalen op deze website. Je weet maar nooit wat er in een wedstrijdverslag gezet wordt…

Maar in de zomerstop kwam er goed nieuws: Danny Nowee meldde zich weer bij Menhir. Na een jaartje in Leeuwarden en een studie-avontuur in Spanje zocht hij een leuke club en de leukste zijn wij uiteraard. Hij wordt de nieuwe toyboy van het team, een levend bewijs dat een beetje (veel) buikvet geen belemmering is om als sexy beschouwd te worden. Danny houdt ervan zijn vriendin uit te dagen door te zeggen dat ze van pensioengerechtigde leeftijd is. Ook Mats keerde terug. Al dat trainen op een voetbalveld in de koude en natte wintermaanden en dan nauwelijks in het veld staan als het erom gaat, dat motiveert natuurlijk niet. Bovendien had hij na een nachtje stappen aan Danny beloofd dat als die weer zou gaan spelen, hij ook weer zou gaan spelen. Lang leve alcohol! Tenslotte meldde ook Ali’s broer Henzson zich aan. Basketballtraining is een prima aanvulling op al dat fitnessen dat hij (soms) doet.

Met de blijvertjes Sybo, Jan, Arnold, Jeroen, Jehannes en Nils hebben we toch weer een ervaren en talentvolle selectie staan. Jan deed in de seizoensopener overigens niet mee wegens kuitklachten. Kon hij zich mooi concentreren op de digitalisering van het scoreformulier. Als iemand nog een tablet van tenminste 10.1 inch thuis heeft liggen waar weinig mee gedaan wordt, dan willen wij die bij de club graag lenen op de vrijdagavond. Geef het door!

Reclameblok (zappen als je daar niet van houdt). En nu we toch bezig zijn: wat zegt het getal 786 miljoen u? Zoveel maaltijden worden er jaarlijks via internet besteld. Afgerond betekent dat elke inwoner van Nederland gemiddeld één keer per week via internet een maaltijd bestelt. En nu het verrassende: Menhir-leden zijn ook inwoners van Nederland! Wat wij vóór hebben op de rest: wij kunnen met het bestellen van eten via internet geld verdienen voor Menhir, maar ook met het kopen van andere producten. Ga naar onze website www.esbcmenhir.nl, klik op de sponsorkliks banner, kies je webwinkel of Thuisbezorgd en plaats je bestelling, daar verdienen wij aan en die inkomsten zijn hard nodig! Tot zover het reclameblok. 

De eerste wedstrijd dan. We zijn nog steeds heel blij met Henk, Johan en Peter omdat ze bereid zijn zo af en toe een potje voor ons te fluiten. Henk en Johan namen als eerste de honneurs waar. Achteraf bleek dat ze er niet eens moe van waren geworden, dat geeft wel aan dat er bij ons heren een tandje bij kan. Tegenstander was het vijfde van Groene Uilen. Een opwarmertje zeg maar. We gingen lekker van start en daar veranderde zelfs het uitvallen van het scorebord niets aan. Met jonkie Nils in de basis, Ali op schot en Danny die opvallend veel ruimte kreeg (die penetrante gyroslucht die om hem heen hing heeft daar niets mee te maken) liepen we uit naar 19-4. En daarna konden we gaan cruisen.

Lekker doorwisselen, veel verschillende mensen in scoringspositie brengen, goed praten en hier en daar switchen in de defense, we deden het allemaal en zo stonden we na twintig minuten op 42-16. Niks aan het handje dus. Er gebeurde niet veel spectaculairs, afgezien van het feit dat de tribune, die al goed gevuld was met Carti-aanhang en U20-selectie, opeens volstroomde met een complete Nowee-clan. Ja, dat ene blok van Ali was nog wel erg hard en ook de aller-allereerste score van Henzson kon op veel applaus rekenen. We hadden zo weinig tegenstand dat we niet eens door hadden of de tegenpartij man-to-man of zone speelde. Via 59-21 balden we ons in het laatste kwart ruim voorbij de zestig punten: 71-31. Ons volgend potje is zaterdag in Drachten en wordt vast iets lastiger…

Scores (volgens het papieren formulier althans): Arnold (staat de hele zomer op een veldje tegen 80 à 90 procent te paffen om in de wedstrijd precies één keer te schieten en nog mis ook) 0, Sybo (grassmaster, kijk maar bij het clubhuisgazonnetje) 0, Henzson (achterwaarts gescoord?) 2, Jehannes (traint op maandag drie uur!) 4, Jeroen (nam een leuke verrassing mee naar huis voor zijn vrouw: de bezwete tenues, ook die van Danny) 7, Nils (meteen maar in de dubbele cijfers als basisspeler) 10, Ali (die met die droge lippen, gelukkig is daar een zalfje voor) 14, Mats (uitsloven voor de baas die op de tribune zat) 15, Danny (dat is lekker terugkomen, topscorer!) 19.

  

 

Teams


H1
U20
U18
U16

Social media


Facebook
Twitter
© 2018 ESBC Menhir. Ontwerp & realisatie: Jeroen Zantingh
Gebruikersnaam
Wachtwoord
Onthouden?
Wachtwoord vergeten