Wedstrijdverslagen Heren 1

Deel 14/15: You lose some, you win some

Oaters -Menhir : 81-70

Menhir-Quintas: 66-48

Dames en heren, dit wordt even een dubbel verslag. Uw eigen journalistje heeft momenteel andere zaken aan zijn hoofd dan schrijven. Dan moet u denken aan dingen als: hoe zet ik mijn ene voet voor de andere, hoe kom ik de trap op, waarom voelt het alsof mijn voeten twintig kilo wegen, kan ik het beste zitten, staan of liggen om die pijn te verkleinen en als ik begin april die scanner uitkom, komt er dan ook een gunstige diagnose uit?

Genoeg gejammerd, over naar het belangrijkere nieuws: kunnen we nog kampioen worden? Nou, we liggen op koers, maar moeten wel alles blijven winnen. Dan is het natuurlijk jammer dat je maar met zeven fitte (daar gaan we dan vanuit tenminste) spelers naar Joure trekt om het daar op te nemen tegen de nummer twee.

Joure verliest thuis niet. Het is een onneembaar bastion. Boze tongen beweren dat dat is omdat ze met twee geheime wapens spelen, eentje feloranje en de andere vaal oranje. U weet dat ik daar niet in geloof. Basketbal speel je vijf tegen vijf onder de bezielende leiding van twee onpartijdigen. En als je verliest dan komt dat omdat je minder punten gescoord hebt dan je tegenstander, bijvoorbeeld doordat je in de aanval de bal onnodig vaak verspeelt, doordat je onder de basket de makkelijkste ballen mist, doordat je in de verdediging denkt dat je door dreigend te kijken een score kunt voorkomen en je dus geen poot uitsteekt, dat soort dingen. Het moet je bekend voorkomen en je kunt dus de hand in eigen boezem steken.

Goed, omdat Jan en Sybo er niet bij zijn mis je 100+ jaar en 200+ kilo pure basketbalintelligentie. Hindrik ligt met griep in zijn pyjama thuis. Gerlof zit met gekneusde ribben in burgerkleding op de bank en Jehannes zit er met een gekwetst ego (wegens een bizarre 0-37 die zijn u16 na de pauze op de neus kreeg) naast, maar wel in wedstrijdkleding. We beginnen goed. 0-7 maar liefst! Tja, dat is na twee minuten. En het is waar: we spelen zonder 24-secondenklok, dus in theorie kun je de pot al winnen door balbezit te houden. Maar zo zitten we niet in elkaar hè?

Long story short: we verliezen dus! Dan op 13 april maar wraak nemen, weer in Joure…

Scores: Jehannes (vorig jaar in de kampioenswedstrijd wel trefzeker) 0, Jeroen (gebrek aan driepunters begint een dingetje te worden) 2, Niels (als je al thee krijgt als je tegen je medespelers praat wordt het lastig het einde te halen) 7, Johannes (liep ie nou mank? Nee, zijn schoenzool liet los…waar is die Ducttape?) 10, Danny (de bal keihard op een tegenstander gooien, maar hem niet buiten de lijnen  krijgen) 12, Ali (telkens met een achterwaarts hupje de bucket in) 15, Mats (waar blijft mijn backup?) 24.

Door naar de Sneker Sporthal. Vrijdagavond, wondenlikavond. Het wordt een potje van een manke coach tegen een lamme coach. Wie het eerst weer fit is Gerolf! We zien een bijna compleet Quintas, met oudgediende Chas. Hij blijkt het schieten op deze baskets nog niet verleerd, daar komen we snel achter. Paar lelijke mazzelballen knalhard via het bord ertussen, maar die tellen ook gewoon. Bij ons is Jan terug, bij ons is Sybo terug (laten we hem factor vijftig noemen na zijn bezoekje aan Curaçao), bij ons is Hindrik terug (nog wel zo bleek als een doek, of leek dat alleen maar zo omdat hij naast Sybo stond?). Nu heeft Jehannes weer een griepje, maar Johannes is er wel met shirt, broek en hele schoenen. Debbie is ook terug trouwens, klaar om weer mooie plaatjes te schieten.

Niels wilde eigenlijk een weekendje vissen, maar ja, het is een teamspeler, dus hij stond gewoon aan de aftrap. Je kon het tien seconden van tevoren al zien aankomen: Ali zou de tip off winnen, naar Niels tikken en die zou scoren. En ja, zo ging het, al tikte Ali niet, maar stompte hij. Niels begon lekker met acht punten in tien minuten. We liepen snel uit naar 18-11, precies zoals de coach gevraagd had: “geef ze vanaf het begin de illusie dat hier niets te halen valt!”

In het tweede kwart is het nog even spannend tot 25-20, maar dan lopen we opeens weg. Break na break na break, Niels, Jan en Mats scoren erop los en het wordt 37-20 bij rust. Het derde kwart levert even een dippie en de Lemsters komen terug tot 45-33, maar daarna is het gedaan met het verzet. We gaan nog een paar minuten voor galery play. Mats strooit met passjes achter zijn rug of boven zijn hoofd, Jan heeft zelfs een blokje en Ali laat zien hoe je met een boogje scoort. Het razendsnelle potje is om vijf over tien al klaar en dus kunnen we snel naar het clubhuis voor belangrijker zaken: de toekomst! Ik bedoel belangrijker zaken: spelers met een blauw-wit hart binnenhalen! Ik bedoel belangrijker zaken: achterstallige rekeningen! Ik bedoel belangrijker zaken: vers bier!

Scores: Johannes (krachten sparen voor de zaterdagtopper tegen Dyna) 2, Hindrik (hele week ziek geweest, kuchend het veld in en uit) 2, Sybo (laat me maar even kort spelen…heee niet zó kort!) 3, Jeroen (kun je gewoon op de break laten rennen) 4, Danny (nieuwe kinderoppas, nieuwe ruggenwasser, nieuwe kledingsponsor, nieuwe snackbakker) 6, Jan (heeft met Mats handen geschud en gaat nog een jaartje door) 8, Niels (bekaf in het vierde kwart, maar de wekker staat gewoon op 04.15) 10, Ali (oprichter van ESBC, eerste sneker basketbal crèche) 15,  Mats (voor al uw incassozaken) 16.

Deel 13: Op routine en / of op het tandvlees

Menhir-Pink Stars : 60-53

Zo sta je een maand stil en zo mag je in drie dagen twee wedstrijden spelen. Het lijkt haast de NBA wel. Goed, de zege van woensdag deed goed, maar hebben we er op vrijdag tegen Pink Stars nog last van?

Eerlijk gezegd, sommigen van ons wel. Het hangt er natuurlijk een beetje van af hoe oud je bent, hoe snel je herstelt en vooral: wat doe je op de donderdag tussendoor? Hoe dan ook, we beginnen niet fris aan de wedstrijd. Bij Jan zit het potje fluiten van net ervoor nog in de benen. Dat kan Ali’s excuus niet zijn, want die gebruikt zijn fluit amper! Die heeft meer last van zijn gaming-verslaving (een serieus probleem, mensen!). Bovendien ontbreken Danny (met een van de slapste excuses van allemaal: “moe voebal kijke”) en Jehannes (maar die liep woensdag al te kwakkelen).

In ieder geval, het is lamlendigheid troef in de beginfase. We beginnen met een 0-12 achterstand! Aan de kant van het veld is het ook opvallend stil. Weinig aanmoediging dus. De coach moet zich namelijk concentreren op het invullen van het wedstrijdformulier omdat zijn eigen jeugd het laat afweten. Dat wordt straftraining maandag, jongens en meisjes! Maar nog in het eerste kwart beginnen we ons te herstellen. 7-14 na tien minuten is absoluut geen reden tot zorg.

Arnold spoort Hindrik aan om “gewoon die bal erin te gooien in plaats van ernaast” en Hindrik gehoorzaamt keurig in het tweede kwart met een explosie aan tweepunters, heerlijk zo’n coachbare speler! Johannes Idsinga doet vrolijk mee. Hij wordt dan weer gecoacht door Jan. Mooie taakverdeling. Bij rust staan we nog maar vijf puntjes achter: 28-33.

Na rust beginnen we nog net te slap, maar we hebben al wel goed door dat de Pink Stars het niet vol gaan houden. Niels gooit er voor de thuisploeg een schepje bovenop met wat nodige-onnodige fouten om de mensen wakker te schudden en we komen puntje voor puntje dichterbij. En nog voor het laatste kwart begint hebben we de leiding: 47-43. Geen moment in paniek dus. Het zijn ook alleen maar de Pink Stars die in time outs vluchten. Aan Menhir kant is het wel grappig: omdat Arnold achter de scoretafel vandaan moet komen en hij niet zo snel meer loopt zijn het anderen die op die momenten het woord voeren, soms zelfs door elkaar heen. Het nieuwe gevleugelde woord: “er is één coach!” met andere woorden de rest mag de mond houden.

Maar we willen uiteraard allemaal hetzelfde: die pot uitspelen en de punten thuis houden. Dat lukt uiteindelijk ook, ook al probeert de tegenpartij ons nog hier en daar met wat charges te ontregelen. We winnen en gaan dat uitgebreid vieren in het clubhuis. Daar blijkt dat we eind vorig seizoen toch een “alles moet op avond” hadden moeten organiseren: bier en sausjes voor de cocktailworstjes zijn houdbaar tot oktober 2018! We spreken er de grote horecabaas Lefty S. via facetime op aan. Vluchten naar Curaçao heeft voor hem dus geen enkele zin gehad. Op naar Joure!

Jan (volgende keer weer een ander aanwijzen om te fluiten in plaats van jezelf) 0, Gerlof (paar keer tegen de vlakte, maar geen nood, Beerenburg is zijn chirurg) 1, Jeroen (wat? Geen drietje? Bel de krant!) 2, Ali (er zijn hulplijnen voor verslaafden, ze beginnen met 0906- o nee wacht…) 3, Niels (stoker, belangrijke functie op een goed rijdende trein) 10, Johannes (ging van trots naast zijn shirt lopen en was dat dus de volgende dag kwijt) 11, Hindrik (volgende keer krijg je bij het begin van de wedstrijd al het advies om de bal DOOR de ring te gooien) 12, Mats (kijken wat de gevolgen voor je spel zijn nu je vrouw weer aan het werk gaat) 21.

Deel 12: Got to love Wednesdays

Menhir-Penta: 58-44

Hoezo, opwarming van de aarde, hoezo, klimaatverandering? Februari 2019 en er kan een wedstrijd niet doorgaan wegens ijzel op de wegen. Dat de tegenstander dan de weg niet op hoeft of durft is toe te schrijven aan overmacht. We krijgen niet automatisch de punten cadeau en dus wordt de pot verplaatst. Maar zo ver in het seizoen zijn de vrije vrij- en zaterdagen schaars en dus wordt het een midweeks potje.

Goh, eindelijk thuisvoordeel! Zoals u weet trainen we niet in de Sneker Sporthal, maar in de Duinterpenhal. En laat daar nou net op een woensdagavond wel ruimte zijn voor een wedstrijd. Oké, het gaat wel ten koste van de trainingen van de jeugd, maar een flink aantal jongelingen komt nog even kijken naar wat de ouwetjes gaan doen tegen Penta. Stoel na stoel na stoel wordt langs de rand van het veld aangeschoven, ook weer door een enorme Haven-clan.

Trainen we eigenlijk wel in de Duinterpenhal? Ik bedoel, mag je het wel TRAINEN noemen? We gooien drie kwartier een balletje, bij voorkeur op een half veld, maar vooruit, de laatste weken toch ook full court met wat jeugd erbij. Er is een filmpje beschikbaar waarin op ware snelheid te zien is hoe we van de ene naar de andere basket schuifelen. Dat filmpje eindigt niet voor niets met een hoofdschuddende TRAINER…

We mogen in de eerste plaats Andries uit Joure en Henk uit Sneek danken dat ze bereid zijn om op een doordeweekse avond de fluit in de mond te nemen. Thuis bij moeder de vrouw op de bank is immers het verleidelijke alternatief! Vervolgens nog even dank aan Sjoerd en Sean voor wel op komen dagen voor de tafelfuncties. En dan moeten we toch zelf aan de bak. En graag in een ander tempo dan op de TRAININGEN a.u.b. Het gaat Ali al snel te snel. Meneer vraagt na drie minuten reeds een wissel aan! Als excuus kunnen we aanvoeren dat de wedstrijd bijna een uur eerder begint dan de training en dan heeft Ali uiteraard zijn middagslaapje nog maar net achter de rug.

De ene tegenstander is de andere niet. Sterker nog: het ene Penta is het andere Penta niet. Is dit dezelfde ploeg die ons in Drachten met het mes tussen de tanden (en de vuisten tussen de ruggenwervels) bestookte en ons op een nederlaag trakteerde? Goed, ze zijn niet compleet, maar dat zijn wij ook niet. Bij Menhir zit inmiddels de kapitein al een tijdje aan lager wal en mag Mats dus bijzonder veel minuten maken. Hoe dan ook, de gasten hebben de pot testosteronpillen niet aangeraakt en leggen ons in het begin het vuur niet aan de schenen. 22-11 na tien minuten. We houden de marge keurig in stand tot de rust: 33-21.

Gaat er dan na rust iets veranderen? Och, het valt allemaal wel mee hoor. Ook het derde kwart is niet noemenswaardig. De wedstrijd kabbelt rustig voort. We lopen uit naar 46-30. Of heeft Penta ons langzaam in slaap gesust? Want in het laatste kwart breekt toch nog onrust uit bij de thuisploeg. Het is geen blinde paniek, maar wel licht overdreven. Penta komt terug tot negen punten en aan de coach van de thuisploeg wordt gevraagd of hij de tactiek a.u.b. wil aanpassen als hij deze pot wil winnen. Beetje zelfvertrouwen jongens! Je staat met vijf volwassen mannen in het veld, los het zelf even op ja! En dat lukt dan ook. Opvallend gemakkelijk gewonnen, al kost het hier en daar wat krampjes…

Scores: Hindrik (was hij erbij? Niks van gemerkt) 0, Gerlof (verdwaalt af en toe, maar ja we TRAINEN ook niet op looplijnen) 0, Jan (dagtaak aan het vinden van scheidsrechters) 2, Jehannes (begint al wat ziek te worden, zien we die vrijdag nog?) 2, Jeroen (ook op de break te bewonderen) 8, Danny (zien we die vrijdag nog of gaat- ie voebal kijke?) 8, Niels (snoepjes van neef en nicht helpen helaas niet) 8, Ali (de kracht zit kennelijk toch in zijn haar) 12, Mats (ging er tussendoor maar even bij zitten om de spanning uit de benen te halen) 18.

Deel 10: tegen jonge honden is het lastig rennen

Assist – Menhir: 68-59

We wilden eigenlijk niet spelen in Assen. Niet omdat het tijdstip ons niet aanstond (elf uur in de ochtend, alsjeblieft!), maar omdat we vijf spelers misten. Jeroen K, Jeroen Z, Hindrik, Jehannes, Ali, dat is toevallig: een guard, twee forwards en twee centers, een compleet team was er dus niet bij. Dat zouden we merken. Aan de andere kant had Gerlof eerder in de week goed nieuws en slecht nieuws gebracht. Het goede nieuws was volgens hemzelf dat hij mee kon doen. Het slechte nieuws was ook volgens hemzelf dat hij mee zou doen.

In Jan’s auto klonk ongelofelijk slechte muziek. Welk radiostation het was ben ik vergeten, maar Jan nam gelukkig ook verzoekjes aan en het werd dus een uurtje John Mayer. Goede keus vond Sybo, “kon ik prima op slapen!”. In Assen bleek de tijd stilgestaan te hebben. De hal heeft een gladde houten vloer uit het jaar kruik en de baskets stammen uit dezelfde periode. Arnold kon zich herinneren hier nog tegen een eredivisieclub gespeeld te hebben. Assen in de eredivisie? Jazeker, maar wel in de vorige eeuw (1996-1999). Arnold gaat ook al een tijdje mee…

De tegenpartij is een uit de jeugd weggepromoveerd U22-team. Tegen ons U22 team hadden ze al bewezen dat ze veel te sterk waren voor die klasse. En wij konden ook aan de bak. Het werd een moeizame strijd, want we speelden tegen drie tegenstanders: Assist, de arbiters en vooral onszelf. De arbitrage wist de fluit prima te hanteren en legde regelmatig het spel stil. Voor fouten? Voor overtredingen? Ja, nou, spelen met het shirt uit de broek is waarschijnlijk een overtreding. Bovendien zagen ze ons aan voor Mustangs. Emmen, Sneek, één pot nat, dat is wel zo! Misschien waren we inderdaad onszelf niet vandaag…

Assist leidde na tien minuten met 16-7. Genoeg bewijs dat we niet makkelijk tot scoren kwamen. Wat dan niet helpt is dat je als je één tegen één naar de basket gaat je gewoon keer op keer foutief afgestopt mag worden zonder vrije worpen te krijgen. In het tweede kwart ging het ietsje beter, maar we bleven achter de feiten en achter de thuisploeg aan rennen. Bij rust was het 36-31. Achter de tafel zaten twee jochies van net tien-plus die bescheiden tegen de scheidsrechters zeiden dat er volgens het wedstrijdformulier iemand gediskwalificeerd moest worden. Mats was namelijk als een fervent scrabbelaar lettertjes aan het verzamelen geweest (T,U). Maar hij mocht door!

We bleven dus in leven in de tweede helft, ondanks de barrage aan driepunters van Assist en ondanks het feit dat we keer op keer geblokt werden door een vlaggenmast van twee meter vijfendertig. Bij 49-50 kwamen we zelfs even op voorsprong. Maar we konden door het gebrek aan wissels de pot niet over de streep trekken. De vermoeidheid sloeg toe, zeker bij Danny. Die was de hele nacht wakker gehouden. Geloof het of niet: er woont een vermeende pedofiel in zijn buurt en ouders van een slachtoffer kwamen eventjes verhaal halen. Dat mogen ze vierentwintig uur per dag doen dus waarom niet ’s nachts. Toen Mats uiteindelijk toch het veld uit moest met vijf fout was het eerste wat zijn vervanger Arnold deed de bal aan de tegenpartij geven. Toen was het direct klaar en konden we naar huis. Weer met John Mayer op de achtergrond, maar toch schrok Sybo bij Drachten wakker: “zijn we de bidons niet vergeten?”

Scores: Arnold (die van die steunkousen) 0, Sybo (eerste opdracht koud in het veld: achter een lange bal aanrennen) 0, Gerlof (die lijnen leer je nog wel lopen) 2, Jan (mocht als IT’-er weer bijspringen toen de tablet crashte) 2, Niels (lang met vier fouten gespeeld, het einde gehaald) 5, Johannes (dagje Drenthe, na afloop door naar Hoogeveen voor nog een potje) 8, Danny (gauw naar huis om bij te slapen) 15, Mats (PUT achter zijn naam op het scoreformulier) 27.